Η Μωβ Κιμωλία είναι μαθήτρια σε Δημόσιο Σχολείο. Της αρέσει να ρωτάει, να διαφωνεί, να εκφράζεται, να διασκεδάζει, να κάνει λάθη, να ξανακάνει. Επομένως, αγαπά το σχολείο της, γιατί πού αλλού μπορεί να τα κάνει όλα αυτά σε μια μέρα; Συνηθίζει να λέει: «Δεν ξέρω αν κάτι με ενδιαφέρει, προτού το κατανοήσω». Έτσι, περιδιαβαίνει εντός και εκτός σχολικής ύλης. Επειδή, όμως, είναι λίγο τεμπέλα, ό,τι θέλει να πει, βάζει εμένα να το γράψω. Βάνα Δουληγέρη
Βασιλική Δουληγέρη
Αθήνα, Ελλάδα
Λίστα άρθρων του συγγραφέα
Μάι 22 2018
Ο υποκριτής, Ανδρέας Λασκαράτος
Ο υποκριτής είναι νόμισμα κίβδηλο, που γυρεύει να περάσει δια γνήσιο. Προσποιείται αγιωσύνην, και είναι ανόσιος, φιλίαν, και είναι αδιάφορος, αυταπάρνησην, και είναι εγωιστής, πατριωτισμό και είναι πλάνος . Όλα τα είδη της αρετής τα προσποιείται ο υποκριτής, επειδή ο υποκριτής είναι ηθοποιός, φύσει ηθοποιός εις την σκηνήν του κόσμου. -Εγώ, να χύσω …
Μάι 21 2018
Η Τρίτη και εγώ, Γιάννης Γκούμας
” Το νήμα σου” του Teddy Locquard Εξουθένωσα με σκέψεις τη Δευτέρα, και σήμερα Τρίτη άφησα τον ουρανό να εικάζει. Έχω την καρδιά για να κλειδώνομαι μέσα μου. Ό,τι από μένα διεισδύει προς τα έξω είναι τι μου λείπει. Ο ιερέας ευλόγησε τα Ναι και Όχι που θα έλεγα στη ζωή μου όταν …
Μάι 13 2018
Προς την μητέρα μου, Aλέξανδρος Παπαδιαμάντης
Μάννα μου, ἐγώ ‘μαι τ’ ἄμοιρο, τὸ σκοτεινὸ τρυγόνι, ὅπου τὸ δέρνει ὁ ἄνεμος, βροχὴ ποὺ τὸ πληγώνει. Τὸ δόλιο! ὅπου κι‘ ἂν στραφῇ κι‘ ἀπ‘ ὅπου κι‘ ἂν περάσῃ δὲ βρίσκει πέτρα νὰ σταθῇ, κλωνάρι νὰ πλαγιάσῃ. Ἐγὼ βαρκούλα μοναχή, βαρκούλ’ ἀποδαρμένη μέσα σὲ πέλαγο ἀνοιχτό, σὲ θάλασσ’ ἀφρισμένη, παλεύω μὲ τὰ κύματα χωρὶς …
Μάι 07 2018
Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕ ΣΤΟΥ ΓΥΖΗ
Περίληψη: Την πρώτη μέρα της σχολικής χρονιάς ένα κορίτσι θυμάται τα γεγονότα της οικογένειας της κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, που τους ανάγκασαν να κλείσουν το μαγαζί τους και να μετακομίσουν μαζί με τη γιαγιά. Στο επίκεντρο είναι η διατήρηση της αξιοπρέπειας της οικογένειας και η δυνατότητα ελπίδας στο μέλλον.
Απρ 11 2018
Ο Αγχίσης στους ώμους, Οράσιο Καστίγιο
eric matheson Ο Αγχίσης στους ώμους Όλοι κουβαλάμε, σαν τον Αινεία, τον πατέρα μας στους ώμους. Όταν είμαστε ακόμα αδύναμοι, το βάρος του μας εμποδίζει στην πορεία, αλλά ύστερα γίνεται όλο και πιο ελαφρύ, ώσπου μια μέρα παύει να γίνεται αισθητό και αντιλαμβανόμαστε ότι έχει πεθάνει. Τότε τον εγκαταλείπουμε για πάντα σε μια στροφή …
