Υπάρχει αρκετή προδοσία, μίσος, βία, παραλογισμός στο μέσο ανθρώπινο πλάσμα

αρκετή, για να προμηθεύσει οποιονδήποτε στρατό, οποιαδήποτε μέρα.

Και οι καλύτεροι στο φόνο είναι αυτοί που κηρύττουν εναντίον του.

Και οι καλύτεροι στο μίσος είναι αυτοί που κηρύττουν την αγάπη.

Και οι καλύτεροι στον πόλεμο, τέλος, είναι αυτοί που κηρύττουν την ειρήνη.

Eκείνοι που κηρύττουν τον θεό, χρειάζονται θεό.

Eκείνοι που κηρύττουν την ειρήνη, δεν έχουν ειρήνη.

Eκείνοι που κηρύττουν την αγάπη, δεν έχουν αγάπη.

Πρόσεχε τους κήρυκες.

Πρόσεχε τους γνώστες.

Πρόσεχε εκείνους που όλο διαβάζουν βιβλία.

Πρόσεχε εκείνους που είτε απεχθάνονται τη φτώχεια, είτε είναι περήφανοι γι’ αυτήν.

Πρόσεχε εκείνους που βιάζονται να επαινέσουν, γιατί θα θέλουν επαίνους για αντάλλαγμα.

Πρόσεχε εκείνους που βιάζονται να κρίνουν, φοβούνται αυτά που δεν ξέρουν.

Πρόσεχε εκείνους που αναζητούν τα πλήθη, γιατί είναι ένα τίποτα μόνοι τους.

Πρόσεχε τον μέσο άντρα, τη μέση γυναίκα, πρόσεχε την αγάπη τους.

Η αγάπη τους είναι μέτρια, αναζητά το μέτριο. Αλλά το μίσος τους είναι μεγαλοφυές.

Υπάρχει τόση μεγαλοφυΐα στο μίσος τους, που είναι αρκετή για να σκοτώσει εσένα, να σκοτώσει τον οποιοδήποτε.

Μην θέλοντας τη μοναδικότητα,

μην καταλαβαίνοντας τη μοναδικότητα.

Θα προσπαθήσουν να καταστρέψουν οτιδήποτε διαφέρει απ’ αυτούς.

Μην μπορώντας να δημιουργήσουν τέχνη δεν θα καταλάβουν την τέχνη.

Βλέπουν την αποτυχία τους ως δημιουργοί, μόνο σαν αποτυχία του Κόσμου.

Μην μπορώντας να αγαπήσουν πλήρως θα δουν την αγάπη σου λειψή.

Και τότε θα σε μισήσουν.

Και το μίσος τους θα είναι τέλειο

Σαν ένα λαμπερό διαμάντι

Σαν ένα μαχαίρι

Σαν ένα βουνό

Σαν μια τίγρη

Σαν κώνειο.

Η μεγαλύτερη τέχνη τους.