Κατηγορία: Ποίηση σε περίπτωση κακοκαιρίας

Κάποιος να είναι εδώ. Κάποιος  να μας σηκώνει το μαξιλάρι   Κάποιος ν΄ αφήσει κάτι για μας όταν δεν θα είναι εδώ.   Κάποιος να φύγει πριν από εμάς ή μετά από εμάς.   Κάποιος να στρώσει το τραπέζι. Να φάει το φαγητό που αγαπάμε. Να χύσει λίγο κρασί στο χώμα για μας.   Κάποιος …

Συνέχεια ανάγνωσης

“Καλοκαιρία του χειμώνα”                                             Στην Ελευθερία, την Κατερίνα και όλο το Γ4 του 2020-21 Χιόνι θηλυκό,  όμορφο, διακριτικό κ επίμονο. Κλέβει το βλέμμα των μαθητών  από την Γενική ως επιρρηματικό προσδιορισμό, το μυαλό κλειστό  …

Συνέχεια ανάγνωσης

Λουκάς Σαμαράς, “Βιβλίο 4”, 1962 ΣΤΙΛΕΤΟ Να σκοτεινιάζουνε σιγά- σιγά τα ποιήματα κι οι φίλοι να μου λένε πως άρχισαν πια μονάχα ως τη μέση να τα φτάνουν και να τους συγχωρώ Όθεν εξόχως φαεινή μού εφάνη η ιδέα σε διάφανο σελοφάν -σαν κυριακάτικη εφημερίδα- να κλείσω το νέο βιβλίο μου και δώρο μαζί να …

Συνέχεια ανάγνωσης

  Η στάχτη το χιόνι που λιώνει ένα μικρό άσπρο χέρι διωγμένο      που παγώνει τα δάση ψηλά με τις φωτιές τα δάση που καίγονται τα όνειρά μου   Η στάχτη,  Μίλτος Σαχτούρης, Ο περίπατος  

  ΑΘΗΝΑ Η Αθηνά είναι μια κόρη σκοτεινή που φέγγει. Απ’ το κεφάλι του πατέρα της, άοπλη ξεπηδώντας κάποτε Θώρακα σφυρηλάτησε από έρωτες αστραφτερούς. Παρθένος πάνδημος, σε γάμου κοινωνία ήρθε Γιο ανταπέδωσε Σήμερα δε χρωστάει. Ταξιδεύει συχνά ή λείπει στο ίδιο πάντα μέρος Απερίσπαστη Αφουγκράζεται τους χρησμούς Την εκπλήρωση και τη ματαίωσή τους εξορκίζει Με …

Συνέχεια ανάγνωσης

ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΡΩΙ Ξύπνησα νωρίτερα πολύ απ’ το Αναμενόμενο και επί ώρες αργοκίνητες αιωριζόμουν πάνω απ’ το ψυχοφθόρο πάλι χάσμα μεταξύ της προσμονής και άφιξής σου έτριψα ευλαβικά τα στερεότυπα πρωτάκουστο να σε δεξιωθεί το τίποτα καινούριο επάνδρωσα μ’ ατμό των φλιτζανιών το αντίκρυ και σε κοινό πιατάκι αποτόλμησα δυο πινελιές απ’ το γλυκό εκείνο του …

Συνέχεια ανάγνωσης

Κάθησε εκεί πρόσεχε  μη χύσεις το γάλα σου.   Μαμά γιατί το γάλα είναι άσπρο πότε θα μου πάρεις ένα ποδήλατο πού πάει ο ήλιος όταν δύσει ποιος ανάβει τα άστρα πεθαίνουν οι κούκλες;   Τι θα πει φωτόνια υπάρχει στ’ αλήθεια η φεγγαρόλουστη τι είναι τα χάπια της ευτυχίας πού είναι το τόπι μου …

Συνέχεια ανάγνωσης

  Οι καθρέφτες μάς κούρασαν Προσπαθήσαμε να τους σπάσουμε Μα γίναμε κομμάτια Σκόρπια είδωλα Σε λάθος θέσεις Δυνάμωσε το φως επικίνδυνα Πάμε να κοιμηθούμε Τώρα φαντάσματα καμαρώνουν Την αναπάντεχη παρουσία τους Ανάμεσα στους καθρέφτες μας.   Από τη συλλογή Βαθμίδες, Ενότητα Εικόνες στον καθρέφτη (1973)  

  Βουνά, βουνά σάς χαιρετώ φεύγω για μακριά για ταξίδι μεγάλο δίχως πηγαιμό δίχως γυρισμό. Βουνά, βουνά σάς χαιρετώ φεύγω για μακριά. Δεν κιότεψα, δεν λύγισα και τη ζωή αψήφησα. Μονάχα μια καρδιά πονώ μόνο μια καρδιά αυτή μόνο θα νιώσει το σκληρό καημό απ’ το χωρισμό μονάχα μια καρδιά πονώ μόνο μια καρδιά.