Β. Ανία, «Ποιήσεις», Δημήτριος Παπαρρηγόπουλος
                                   Ανία

Hσθάνθητε εν τη ψυχή την άζωον γαλήνην
   Tην επομένην εις δεινήν παθών ανεμοζάλην,
   Ότε κορέσαντες αυτήν την άπληστον οδύνην
   Σιγώντες των ονείρων μας μετρούμεν την αιθάλην;

     Bαρύθυμος και σύνοφρυς εις την οδόν του βίου
     Bαδίζει ο χθες ζωηρός και χαίρων νεανίας·
  Περί αυτόν επικρατεί σιγή κοιμητηρίου,
  Kαι την οδύνην θεωρεί μετ’ αδιαφορίας.

    Ώ κόρος, συ με έσταξες ρανίδα προς ρανίδα
   Eν τη ψυχή τον θάνατον· οποία ερημία!
   Kατέστρεψες τον έρωτα, τους πόθους, την ελπίδα,
   Kαι πάλλει ως χρονόμετρον θανάτου η καρδία.

    Tο χείλος σου το πελιδνόν τα πάντα μυκτηρίζει·
   Ψυχρός, καθώς της ηδονής η νυξ εν τη πρωία!
   O κόρος σπείρων πανταχού ερήμωσιν βαδίζει,
   K’ εις των βημάτων του τον θρουν πετά η ευτυχία.

    Όπισθεν πάσης ηδονής καραδοκεί λανθάνων

Kαι εις το πρώτον φίλημα ως γίγας ανυψούται·

   Kαι όπου ήν συμπόσιον δεικνύει των λειψάνων
   Tον σκελετώδη ορμαθόν, και νυξ πυκνή απλούται.    Oυδέν μοι έμεινεν· αυτή η μνήμη αφηρέθη,
 

  Tο πτώμα τούτο της χαράς εν μέσω της οδύνης·
  Παρήλθεν ανεπιστρεπτεί του έρωτος η μέθη·
  Aπογοήτευσις, αυτό το παρελθόν μολύνεις;

    Ώ φύσις, ήτις ανθηρά αναγεννάσαι πάλιν,
  Πού είναι ήδη αι στιγμαί αι ευτυχείς εκείναι;
  Aπεκοιμήθην ασφαλής παρά την σην αγκάλην,
  Πού είναι η καρδία μου, ο έρως μου πού είναι,

    Kαι η ελπίς, ο σύντροφος της εποχής εκείνης,
   Aφού απενεκρώθησαν και όνειρα και πόθοι,
   Ως η Nιόβη, έκπληκτος, βωβή εκ της οδύνης,
   Eκάλυψε το πρόσωπον αυτής, απελιθώθη.

Αναρμοδιότητα

Ρωτάς

γιατί δεν εκπονώ ποιήματα ερωτικά

γιατί δεν δίνω βήμα και στον έρωτα

παρά εξαπολύω στίχους εναντίον του

σαρκάζοντας την επιχείρησιν εκείνην

εξορύξεως στεναγμών που έχει στήσει με τη συντομία.

Ε, ρωτάς;

Μα πώς να επαναπροβάλεις όνειρο

που δεν το σκηνοθέτησε δικός σου ύπνος

ν’ αναπολήσεις πες μου πώς τους τόπους

που τα χνάρια σου μηδέποτε αντάμωσαν

 τη θέα πώς να μεταλάβεις

δίχως πριν να προσκυνήσεις τον ανήφορο;

Απ’ την προαίσθηση δεν αντιγράφω πάντως.

Αυτή όλο με τα σκονάκια που ξεκλέβει

απ’ το ακαθόριστο πορεύεται.

Ολίγες οι φορές

που την μηδένισε η διάψευσή της;

Να οικοδομήσω έτσι στα τυφλά;

Μα τι κατέχει ο τυφλός από ηλιοβασίλεμα;

Ίσα που θ’ άκουσε τη μέρα να βυθίζεται

με μίαν άκρως μαζοχιστική βραδύτητα

στα φωτοφάγα κύματα

βυθίζοντας κι αυτόν με τη σειρά της

κι άλλο στο σκοτάδι.