Κατηγορία: Ποίηση σε περίπτωση κακοκαιρίας

 Γιατί στο βάθος δεν έμεινε κανείς με την επιθυμία νομίζοντας την τρέλα πιο σκληρή απ’ τη μνήμη, την απειλή τους πιο απρόσιτη απ’ το φόβο κι είπαμε πως αυτό ειν’ ο φόβος κι όχι το άδειο πιάτο, ή ο αστυφύλακας κάτω απ’ τα’ αγάλματα…. Εκεί να περιμένεις. Εκεί που ο φόβος ξαναγυρίζει τη φωνή στη …

Συνέχεια ανάγνωσης

  Τόσο είναι το πάθος μου της ζωής που θα μπορούσα να πεθάνω. Τόσο ζω που καταλαβαίνω πόσο πεθαίνω. Τόση είναι η ζωή μου που με πεθαίνει. Τόσο μπορώ να ζήσω που μπορώ ν’ αδιαφορήσω αν ζω. Τόσο ζητώ να ζήσω που δεν αντέχω να ζω.  «ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΙΗΣΗ ΑΝΘΟΛΟΓΗΜΕΝΗ»,  εκδ. Ινστιτούτο Διαδόσεως Ελληνικού Βιβλίου, Αθήνα 1980.  …

Συνέχεια ανάγνωσης

Σιδέρωμα Σύννεφα σε σχήματα μυαλού κωπηλατούν στο καθαρό τζάμι καθώς το γαλάζιο ορθώνεται σιδερώνω εξατμίζοντας ριπιδωτά ένα νωπό πουκάμισο. Η τάξη των πραγμάτων μ’ απωθεί. Βαριά μια άγκυρα μ’ ονομάζει βυθό, άρα είμ’ αναγκαία. Ωστόσο διαστέλλομαι προς τη λιποταξία λες και δεν πέρασα ποτέ απ’ τις γραμμές των Κρίνων. Ετούτος, να, ετούτος ο πλανήτης μας …

Συνέχεια ανάγνωσης

Αυτοεγκατάλειψη Καθόμουν εκεί πίνοντας κι ούτε κατάλαβα ότι σκοτείνιασε, τα πέταλα των λουλουδιών που έπεφταν, είχαν γεμίσει τα ρούχα μου παντού. Μεθυσμένος σηκώθηκα και περπάτησα το μονοπάτι του φεγγαριού, τα πουλιά είχαν φύγει και άνθρωποι υπήρχαν μόνο λίγοι.

Ὅ,τι κι ἂν κάμεις, ὅπου νὰ δράμεις, ἀπ᾿ ὅποιο γένος, δικός μου ἢ ξένος, τοῦ κάκου! Ἐμπρός σου πάντα θὰ μ᾿ ἔχεις, πίσω μου τρέχεις· τὸ τρέξιμό σου νὰ μὴν τὸ βιάζῃς καὶ λαχανιάζεις. Νὰ μὲ θυμᾶσαι, τέτοιος ὁ νόμος: ὁ πεζοδρόμος μιᾶς ἔγνοιας θά ῾σαι κ᾿ ἐγὼ μιᾶς χάρης ὁ καβαλλάρης.

Συνέχεια ανάγνωσης

Είμαι low bap και φαίνομαι, δεν υποφέρομαι. Δρόμε μου αμίλητε, τοπίο μου αγέραστο, όνειρο απείραχτο, πιοτό μου ακέραστο, αταίριαστό εγώ μου, μεγάλε ανήφορε, λεπίδα στομωμένη, τσαμπουκά μου ασύμφορε σταμάτα το πέταγμα, δεν είσαι γεράκι. Γύρισε μέσα μου εσύ, δεν κρατάς από τζάκι. Ξέρεις τον τρόπο, ξέρεις, κι εσύ μοναξιά μου στεγνώνεις πάνω μου μοναδική αλλαξιά …

Συνέχεια ανάγνωσης

Σπίτι του όποιος μένει, όταν αρχίζει ο αγώνας κι αφήνει άλλους για την υπόθεσή του να παλέψουν, πρέπει να ξέρει (για να ΄ναι προετοιμασμένος) ότι όποιος δεν επήρε μέρος στον αγώνα την ήττα αναγκαστικά θα μοιραστεί στο τέλος. Και κάτι άλλο: ουδέποτε εν τέλει αποφεύγει τον αγώνα όποιος θέλει τον αγώνα ν’ αποφύγει – καθώς …

Συνέχεια ανάγνωσης

Άλλο ένα καλοκαίρι Για σκέψου να μην πρόφταινα κι αυτό το καλοκαίρι να δω το φως ξανά εκτυφλωτικό να νιώσω την αφή του ήλιου στο κορμί μου να οσμιστώ δροσερές και χαλασμένες μυρωδιές να γευτώ γλυκόξινες και πιπεράτες γεύσεις ν’ ακούω τα τζιτζίκια ως τα κατάβαθα της νύχτας να καταλαβαίνω τους δικούς μου που αγαπώ …

Συνέχεια ανάγνωσης

  ” Το νήμα σου” του  Teddy Locquard   Εξουθένωσα με σκέψεις τη Δευτέρα, και σήμερα Τρίτη άφησα τον ουρανό να εικάζει. Έχω την καρδιά για να κλειδώνομαι μέσα μου. Ό,τι από μένα διεισδύει προς τα έξω είναι τι μου λείπει. Ο ιερέας ευλόγησε τα Ναι και Όχι που θα έλεγα στη ζωή μου όταν …

Συνέχεια ανάγνωσης

Μάννα μου, ἐγώ ‘μαι τ’ ἄμοιρο, τὸ σκοτεινὸ τρυγόνι, ὅπου τὸ δέρνει ὁ ἄνεμος, βροχὴ ποὺ τὸ πληγώνει. Τὸ δόλιο! ὅπου κι‘ ἂν στραφῇ κι‘ ἀπ‘ ὅπου κι‘ ἂν περάσῃ δὲ βρίσκει πέτρα νὰ σταθῇ, κλωνάρι νὰ πλαγιάσῃ. Ἐγὼ βαρκούλα μοναχή, βαρκούλ’ ἀποδαρμένη  μέσα σὲ πέλαγο ἀνοιχτό, σὲ θάλασσ’ ἀφρισμένη,  παλεύω μὲ τὰ κύματα χωρὶς …

Συνέχεια ανάγνωσης