Κατηγορία: Ποίηση σε περίπτωση κακοκαιρίας

Orphan, James Tissot, 1879 Η ΜΗΤΕΡΑ Ἔψαχνα νὰ βρῶ τὸ σπίτι μου. Οἱ δρόμοι ἦταν γεμάτοι ἐρείπια· μοναχὰ τοίχους πεσμένους καὶ πέτρες ἔβλεπες· κι οὔτε ἕνας ἄνθρωπος δὲν φαινόταν. Καὶ τότε φάνηκε ἡ ἄρρωστη μητέρα. Ποτὲ δὲν ἦταν τόσο καλά, γεμάτη ἐνέργεια καὶ δύναμη, μὲ πῆρε ἀπ᾿ τὸ χέρι καὶ βρεθήκαμε σ᾿ ἕνα συμπαθητικὸ δωμάτιο, …

Συνέχεια ανάγνωσης

«Ο ξένος» «Το ταξίδι δεν είναι ταξίδι αν δεν υπάρχει το ξένο μέσα του. Κανένας δεν θα πάει στη γειτονιά που έχει πάει εκατό φορές. Όλοι θέλουμε να πάμε στη Νέα Υόρκη. Θέλουμε να πάμε στο ξένο. Το ίδιο το ταξίδι υπάρχει λόγω του ξένου. Οι μεγαλύτεροι εξερευνητές του πλανήτη μας ήταν εξερευνητές, γιατί ήθελαν …

Συνέχεια ανάγνωσης

Την τέχνη της απώλειας δεν είναι δύσκολο να μάθεις. Τόσα πολλά πράγματα μοιάζουν αποφασισμένα να χαθούν που η απώλειά τους καταστροφή δεν είναι. Χάνε κάτι κάθε μέρα. Αποδέξου το νευρίασμα των χαμένων κλειδιών, της κακοξοδεμένης ώρας. Την τέχνη της απώλειας δεν είναι δύσκολο να μάθεις. Ύστερα εξασκήσου να χάνεις περισσότερα, να χάνεις γρηγορότερα: τόπους κι …

Συνέχεια ανάγνωσης

  Η περιοχή που διαχωρίζει την ψυχή απ’ το μυαλό προσβάλλεται ποικιλοτρόπως από την εμπειρία – Κάποιοι χάνουν όλο το μυαλό και γίνονται ψυχή: τρελοί. Κάποιοι χάνουν όλη την ψυχή και γίνονται μυαλό: διανοούμενοι. Κάποιοι τα χάνουν και τα δυο και γίνονται: αποδεκτοί.  

                                                            τι όνειρο ήταν κάποτε τι πάθος η περιπέτεια της ζωής η γνώση πάνω απ’ όλα να ταξιδέψουμε να ερωτευτούμε ν΄ ανακαλύψουμε τον κόσμο πενήντα χρόνια αργότερα με …

Συνέχεια ανάγνωσης

Οι δεινόσαυροι, εμείς γεννημένοι έτσι να είμαστε έτσι καθώς τα ασβεστωμένα πρόσωπα χαμογελούν καθώς ο κ.Θάνατος γελά καθώς οι ανελκυστήρες κόβονται καθώς τα πολιτικά τοπία διαλύονται καθώς το αγόρι στο σουπερμάρκετ έχει πτυχίο πανεπιστημίου καθώς τα μολυσμένα ψάρια ξεστομίζουν τις μολυσμένες προσευχές τους καθώς ο ήλιος κρύβεται είμαστε γεννημένοι έτσι να είμαστε έτσι με αυτούς …

Συνέχεια ανάγνωσης

Αυτές οι νότες που σας στέλνω με την άνωση δεν έχουν πια κανένα μουσικό ενδιαφέρον. Απ’ τον καιρό του ναυαγίου που αργά μας σώριασε τους δυo ως κάτω στον βυθό σαν βάρος έκπληκτο το πιάνο του ολόφωτου υπερωκεανίου κι εγώ έχουμε γίνει μάλλον μια διακόσμηση πυθμένος μια υπόκωφη επίπλωση βυθού ένα λουλούδι εξωτικό ή ένα …

Συνέχεια ανάγνωσης

Ξυπνάω την παγωμένη νεράιδα  με καυτό φιλί. Δεν είμαι όμως πρίγκιπας. Είμαι το κόκκινο βιολί που επιμένει μέσα στον αδιάφορο αέρα. 

  ΜΑΤΑΙΟΣ ΠΟΝΟΣ   Με εξέθεσες, κραυγή.  Ποιον, εμένα που για είκοσι και βάλε χρόνια    σε ανέθρεφα με διαλεχτά εδέσματα σιωπής να δυναμώσεις κάθε βράδυ έσφιγγα τα δόντια των δακρύων κι άφεγγη σε οδηγούσα στο κρυφό σχολειό της καταπνίξεως Ιώβ αναγορεύτηκα κατά την εφηβεία σου ανδρείως υπομένοντας τις αλλεπάλληλες απόπειρες εξωτερίκευσής σου. Κι όταν …

Συνέχεια ανάγνωσης