Νοέ 16 2016
Όταν κάποιος ερωτεύεται οι συντροφιές του χρόνου κάνουν στάση στη λήθη η μιζέρια με θαύματα γεμίζει ο φόβος μεταμορφώνεται σε τόλμη κι ο θάνατος δεν βγαίνει απ’ τη σπηλιά του να ερωτεύεσαι είναι ένας οιωνός δωρεάν ένα ανοιχτό παράθυρο στο νέο δέντρο ένα ανδραγάθημα των συναισθημάτων μια καλοσύνη σχεδόν ανυπόφορη μια εξάσκηση κόντρα στην αναποδιά …
Νοέ 15 2016
ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗ ΤΗΣ ΧΑΡΑΣ Να υπερασπιστούμε τη χαρά σαν να ‘ναι οχυρό να την υπερασπιστούμε από τα σκάνδαλα και τη ρουτίνα από τη μιζέρια και τους μίζερους από τις προσωρινές και οριστικές απουσίες να υπερασπιστούμε τη χαρά σαν αρχή να την υπερασπιστούμε από την έκπληξη και τους εφιάλτες από τους ουδέτερους και τα νετρόνια από τις …
Νοέ 11 2016
Με τις λέξεις σου να είσαι πολύ προσεχτικός, όπως είσαι ακριβώς μ’ έναν βαριά τραυματισμένο που κουβαλάς στον ώμο. Εκεί που προχωράς μέσα στη νύχτα μπορεί να τύχει να γλιστρήσεις στους κρατήρες των οβίδων μπορεί να τύχει να μπλεχτείς στα συρματοπλέγματα. Να ψαχουλεύεις στο σκοτάδι με τα γυμνά σου πόδια κι όσο μπορείς μη σκύβεις …
Νοέ 08 2016
Στο βάθος του δρόμου αστράφτει ένα κομμάτι φουρτουνιασμένης θάλασσας. Τα ανθρώπινα πράγματα ρέπουν προς την πτώση ανάμεσα σε κτήρια που ψύχονται και πάλλονται τούτο το απόγευμα γύρω από πληκτικές και κουρασμένες συζητήσεις. Τα χέρια δεν μπορούν να συγκρατήσουν τα αντικείμενα κι εκεί κάτω, η θολή γαλάζια τάφρος είναι μια υπόσχεση διάλυσης και πτώσης. Μόνο ο …
Νοέ 02 2016
II Τώρα κρατήσου ἀπ᾿ τὰ σκοινιὰ τῆς θύελλας Πές μου ποιὸς εἶμαι νὰ σοῦ πῶ ποιὸς εἶσαι Εἶσαι καλός, εἶσαι ἄνθρωπος, ἔχεις μεγαλώσει Μὲ πετεινούς, χρυσόμυιγες, γοβιούς, γεράνια Σὲ μιὰν αὐλὴ μικρὴ ποὺ τὴν κουνοῦσε ἡ θάλασσα Πέρα-δῶθε Θυμᾶσαι Μιὰν αὐλὴ ποὺ μεγάλωνε, χωροῦσε λόφους, κάμπους Ποτάμια, κερασιές, καμπαναριά, Βρακουλάδες ποὺ ἔρριχναν φωτιὰ τοῦ Τούρκου …
Οκτ 26 2016
“Θεορυχεία της Μήλου” -ΦΩΤ: Παρασκευάς Καρβουνιάρης Ὀρυχεῖο Σοῦ γράφω γεμάτη τρόμο μέσα ἀπὸ μιὰ στοὰ νυχτερινὴ φωτισμένη ἀπὸ μίαν ἐλάχιστη λάμπα σὰ δαχτυλίθρα ἕνα βαγόνι περνάει ἀπὸ πάνω μου προσεχτικὰ ψάχνει τὶς ἀποστάσεις του μὴ μὲ χτυπήσει ἐγὼ πάλι ἄλλοτε κάνω πῶς κοιμᾶμαι ἄλλοτε πῶς μαντάρω ἕνα ζευγάρι κάλτσες παλιὲς γιατί ἔχουν ὅλα γύρω μου …
Οκτ 18 2016
ΤΟ ΑΠΟΛΩΛΟΣ Άδικα ψάχνεις, Κύριε, το απολωλός κι άδικα θα χαρείς την εύρεσή του. Αντίθετα, να ’σαι υπερήφανος που διάλεξε με παρρησία να σ’ αρνηθεί για την «τιμή και την πεποίθησί του». Το απολωλός θα ζήσει κατά την κρίση του και σύμφωνα μ’ αυτήν στο τέλος ίσως θα κριθεί. Η ανησυχία και η θλίψη Σου …
Οκτ 14 2016
Από παιδί φοβόμουνα πως ο καθρέφτης θα μού ‘δειχνε άλλο πρόσωπο ή μια τυφλή απρόσωπη προσωπίδα που θα ‘κρυβε κάτι ασφαλώς φοβερό. Φοβόμουνα επίσης πως ο σιωπηλός χρόνος του καθρέφτη θα ξέφευγε από τη συνηθισμένη ροή του, τις ώρες του ανθρώπου, και θα εγκαθιστούσε στα ακαθόριστα φανταστικά όριά του όντα, μορφές και χρώματα καινούργια. (Δεν …
Οκτ 12 2016
Ἀγαπάω τ᾿ ὅ,τι θλιμμένο στὸν κόσμο. Τὰ θολὰ τὰ ματάκια, τοὺς ἀρρώστους ἀνθρώπους, τὰ ξερὰ γυμνὰ δέντρα καὶ τὰ ἔρημα πάρκα, τὶς νεκρὲς πολιτεῖες, τοὺς τρισκότεινους τόπους. Τοὺς σκυφτοὺς ὁδοιπόρους ποὺ μ᾿ ἕνα δισάκι γιὰ μία πολιτεία μακρυνὴ ξεκινᾶνε, τοὺς τυφλοὺς μουσικοὺς τῶν πολύβουων δρόμων, τοὺς φτωχούς, τοὺς ἀλῆτες, αὐτοὺς ποὺ πεινᾶνε. Τὰ χλωμὰ …
Οκτ 09 2016
Κόψτε τα τηλέφωνα, πάψτε τα ρολόγια, Το πιάνο κλείστε, πνίξτε τύμπανα και λόγια. Δώστε ένα κόκαλο στο σκύλο να ησυχάσει. Ο θρήνος άρχισε, το φέρετρο ας περάσει Τ’ αεροπλάνα από πάνω μας στενάζουν «Πέθανε τώρα αυτός» στον ουρανό να γράψουν Μαβιέ κορδέλες βάλτε στ’ άσπρα περιστέρια, Οι τροχονόμοι μαύρα γάντια έχουν στα χέρια. Ανατολή και …
This site is protected by wp-copyrightpro.com
