Κατηγορία: Ποίηση σε περίπτωση κακοκαιρίας

«Τα χέρια σου τα κέρινα/ η Παναγιά εκράτει. Χιόνιζε στα σεντόνια σου/ και σ’ όλο το κρεβάτι. Η κόκκινη λιανή γραμμή/ του πλαστικού σωλήνα από τη φανερή πληγή/ σαν το ποταμάκι εκίνα. Κι έφευγαν απ’ τα μάτια σου/ σκιαγμένα τα τρυγόνια και μ’ έφερναν σ’ άλλους καιρούς/ και στα μικρά μου χρόνια. Μικρά πολύ πικρά …

Συνέχεια ανάγνωσης

Νεότερος […] Αἰσθάνομαι μόνος ἀφοῦ δὲν ἔχει δεύτερη ζωὴ ν᾿ ἀλλάξουμε καὶ τὸ φεγγάρι ταξιδεύει πάντα ἴδιο. Σύντροφε οὐρανὲ ἄλλοτε ἡ ἐλπίδα φεγγοβολοῦσε στὰ χέρια κοιτάζω τὸ σῶμα βρίσκω τ᾿ ὄνειρο πάει κ᾿ ἡ ἀγάπη χάνεται σὰν τὸ νερὸ στὴν πέτρα. Τί εἶναι πιὰ ἕνα δέντρο τί εἶναι τ᾿ ἀσημένια φύλλα; Μέσ᾿ στὴν ὁρμὴ τῆς …

Συνέχεια ανάγνωσης

Ουκ έγνως Για τες θρησκευτικές μας δοξασίες – ο κούφος Ιουλιανός είπεν «Ανέγνων, έγνων, κατέγνων». Τάχατες μας εκμηδένισε με το «κατέγνων» του, ο γελοιωδέστατος. Τέτοιες ξυπνάδες όμως πέρασι δεν έχουνε σ’ εμάς τους Χριστιανούς. «Ανέγνως, αλλ’ ουκ έγνως· ει γαρ έγνως, ουκ αν κατέγνως» απαντήσαμεν αμέσως. 

  Ευλογημένη νά’ ναι η αμφιβολία ! Σας συμβουλεύω να τιμάτε χαρούμενα και προσεκτικά εκείνον που τον λόγο σας ξετάζει σαν κάλπικη μονέδα ! Άμποτε νά ‘σαστε συνετοί και να μη δίνετε το λόγο σας με σιγουριά πάρα πολλή. Την ιστορία διαβάστε και θα δείτε την ξέφρενη φυγή ανίκητων στρατών. Παντού κάστρα απάτητα κυριεύονται και …

Συνέχεια ανάγνωσης

«Τα χέρια» Εβδομήντα χρόνια τα κουβαλάει μαζί της και ποτέ δεν γύρισε να τα κοιτάξει. Ούτε τότε που ήταν χλωρά, ούτε που μέστωσαν, ούτε που μαράθηκαν, ώσπου ξεράθηκαν. Όλα αυτά τα χρόνια η έγνοια της ήταν αλλού, όχι στα χέρια της: μην κοπεί, μην καεί, μην τρυπηθεί…

Συνέχεια ανάγνωσης

Είναι πολύ μακρινές οι γυναίκες.  Τα σεντόνια τους μυρίζουν καληνύχτα.  Ακουμπάνε το ψωμί στο τραπέζι για να μη νιώσουμε πως λείπουν.  Τότε καταλαβαίνουμε πως φταίξαμε. Σηκωνόμαστε απ’ την καρέκλα και λέμε: «Κουράστηκες πολύ σήμερα», ή «άσε, θ’ ανάψω εγώ τη λάμπα».  Όταν ανάβουμε το σπίρτο, εκείνη στρέφει αργά πηγαίνοντας με μιαν ανεξήγητη προσήλωση προς την …

Συνέχεια ανάγνωσης

Ω ναι, ξέρω καλά πως δεν χρειάζεται καράβι για να ναυαγήσεις,  πως δεν χρειάζεται ωκεανός για να πνιγείς. Υπάρχουνε πολλοί που ναυαγήσαν μέσα στο κοστούμι τους,  μες στη βαθιά τους πολυθρόνα, πολλοί που για πάντα τους σκέπασε το πουπουλένιο πάπλωμά τους. Πλήθος αμέτρητο πνίγηκαν μέσα στη σούπα τους,  σ’ ένα κουπάκι του καφέ, σ’ ένα κουτάλι …

Συνέχεια ανάγνωσης

Σ’ αγαπώ Σ’ αγαπώ, δεν μπορώ Τίποτ’ άλλο να πω Πιο βαθύ, πιο απλό Πιο μεγάλο! Μπρος στα πόδια σου εδώ Με λαχτάρα σκορπώ Τον πολύφυλλο ανθό Της ζωής μου Τα δυο χέρια μου, να… Σ’ τα προσφέρω δετά Για να γείρεις γλυκά Το κεφάλι Κι η καρδιά μου σκιρτά Κι όλη ζήλια ζητά Να …

Συνέχεια ανάγνωσης

  Γεννήθηκα σε μια κορφή που είχε μπροστά μια θάλασσα, που είχε σιμά τον ουρανό κ’ ήταν σα θαύμα ονείρου. Μα όταν η μάνα μου καλά μ’ είδε μες στην αγκάλη της, φοβήθη και με πέταξε στην αγκαλιά του απείρου. Κάμπος νερό δε μού ’δωσε κι άνθρωπος δε με χάιδεψε. Μου ’βαλαν πίκρα στο ψωμί …

Συνέχεια ανάγνωσης