Το δέντρο της Μοντέρνας Τέχνης




Μικρό Καράβι, Γ. Λίκος

TOMEK SETOWSKI

Ευδαιμονία της νύχτας
Κουμπωμένη ως το λαιμό μ’ αστέρια
Υγρή απ’ την αγάπη των νεφών
Το σπαραγμό των εραστών
Ατέρμονα.
Ρινίσματα ψυχής και καθιζήσεις
Ο-έ, Ο-έ
Μικρό καράβι που δεν ταξίδεψες ποτέ.
Χέρια μου μοναχικά
Καμιά φορά σας μπλέκω να κάνετε παρέα
Χέρια μου εκεί που τελειώνετε
Τα πουλιά που ταΐσατε
Ό,τι κι αν ποτίσατε
Αγκίδες τα χάδια έμειναν.
Ο-έ
Λαλιά ανθρώπου απελπισμένου
Κραυγή και σχισμή του ονείρου
Κι ξάφνου τα νύχια του σκύλου πάνω στις πλάκες
Κι η νοσταλγία ξεχειλίζει στάζοντας δάκρυα.

(ΔΙΑΥΛΟΣ, 1953-1957)

Αισιοδοξία, Κώστας Καρυωτάκης



Απαγγέλλει ο Πέτρος Φυσσούν

που έφυγε πριν από λίγες ώρες… 

Αισιοδοξία

Aς υποθέσουμε πως δεν έχουμε φτάσει

στο μαύρο αδιέξοδο, στην άβυσσο του νου.

Aς υποθέσουμε πως ήρθανε τα δάση

μ’ αυτοκρατορικήν εξάρτυση πρωινού

θριάμβου, με πουλιά, με το φως τ’ ουρανού

και με τον ήλιον όπου θα τα διαπεράσει.

Aς υποθέσουμε πως είμαστε εκειπέρα,

σε χώρες άγνωστες της Δύσης, του Bορρά·
ενώ πετούμε το παλτό μας στον αέρα,

οι ξένοι βλέπουνε περίεργα, σοβαρά.

Για να μας δεχτεί κάποια λαίδη τρυφερά,

έδιωξε τους υπηρέτες της ολημέρα.

Aς υποθέσουμε πως του καπέλου ο γύρος

άξαφνα εφάρδυνε, μα εστένεψαν, κολλούν

τα παντελόνια μας, και, με του πτερνιστήρος

το πρόσταγμα, χιλιάδες άλογα κινούν.

Πηγαίνουμε -σημαίες στον άνεμο χτυπούν-

ήρωες σταυροφόροι, σωτήρες του Σωτήρος.

Aς υποθέσουμε πως δεν έχουμε φτάσει

από εκατό δρόμους τα όρια της σιγής,

κι ας τραγουδήσουμε, το τραγούδι να μοιάσει

νικητήριο σάλπισμα, ξέσπασμα κραυγής-

τους πυρρούς δαίμονες, στα έγκατα της γης,

και, ψηλά, τους ανθρώπους να διασκεδάσει. 

(Ηχογράφηση 1962)

Γιατί ο Άγνωστος συμβολίζεται με το Χ;

Η Μωβ Κιμωλία έχει ώρες ώρες αλλόκοτες απορίες. Ευτυχώς,  ο Terry Moore θα της λύσει μία.




Πατήστε την επιλογή SUBTITLIES κάτω από το Βίντεο και επιλέξτε ελληνικά. (Εκτός κι αν θέλετε να φρεσκάρετε τα αγγλικά σας…)

Περιουσία, Δήμητρα Χριστοδούλου

ΠΕΡΙΟΥΣΙΑ
Αυτός ο αδελφός, αυτή η αδελφή μού γεννήθηκαν
Με πρόσωπο από πηλό σε σώμα δέντρου,
Με ρίζες που γραπώνουν την καρδιά μου
Φουσκωμένη από ένα έρημο φως.

Δεν έχω πώς να θρέψω αυτά τ’ αδέλφια.
Ψίχουλα για πουλιά μείναν στο ερμάρι.
Όλο μου το ψωμί φαγώθηκε, όλο το λάδι.
Το Αλλόκοτο θα μείνει πάλι νηστικό
Μέσα στη βουλιμία του Γελοίου.
Λάμπουν όμως οι παλμοί μες στο στήθος μου
Τρέφοντας τη συγγένειά μου με τη λάσπη.
Με δάχτυλα επιτήδεια την πλάθω
Σε βλέμμα αγάπης, σε αδελφικό παιχνίδι
Ανάμεσα σε κορμούς που χρόνια υψώνονται,
Για να συναντηθούν κάτω απ’ το χώμα.
……………………………………………………………………………
( Από το υπό έκδοση 13ο βιβλίο ποίησης… Κτχρμν )


Το Bolero του Maurice Ravel και οι ερωτευμένες νότες



Εξερευνώντας τον κόσμο του Βυζαντίου

Βυζαντινό δαχτυλίδι γάμου από τη Σικελία, Βρεττανικό Μουσείο

Παίξε και ανακάλυψε τον μαγικό χωροχρόνο του Βυζαντίου. Διάλεξε το θέμα που σε ενδιαφέρει. Δήλωσε την ηλικία σου και βρες το κατάλληλο παιχνίδι.
Μπες  εδώ και ξεκίνησε!


Έχω μια απορία…

Δικτάτορες, Μενέλαος Λουντέμης

Δικτάτορες

Κυβερνάμε την ώρα
ρυθμίζουμε την ώρα
προστάζουμε την ώρα
είμαστε για την ώρα.

Είμαστε κύκλωπες
ζούμε σαν κύκλωπες
καταβροχθίζουμε σαν κύκλωπες
σκεφτόμαστε σαν κύκλωπες.

Μιλάμε με διαταγές
σκεφτόμαστε με διαταγές
διατάσσουμε με διαταγές
διατάσσουμε τις διαταγές.

Η ζωή μας είναι το «τώρα»
«τώρα» είναι το «τώρα»
το χτες ήταν ανάπηρο
και το βάλαμε στο γύψο.

Ο αιώνας αρχίζει από σήμερα.
Ο αιώνας βαδίζει με το σήμερα.
Ο αιώνας είναι το σήμερα.
Ο αιώνας σβήνει σήμερα.

Κυβερνάμε το ζώο
είμαστε το ζώο
ξεκινήσαμε απ΄ το ζώο
επιστρέφουμε στο ζώο!…

 

«O καλλιτέχνης της πείνας» του Φραντς Κάφκα -animation

Ο καλλιτἐχνης της πείνας, που πάντα ήθελε να τον θαυμἀζουν για την πείνα του, αργοπεθαίνει φυλακισμένος  στο κλουβί του, πολύ δυστυχισμένος και άλλο τόσο περήφανος.




Το κλασικό διήγημα του Φ. Κάφκα μεταφέρεται από τον Τομ Γκίμπονς σε μια μεταμοντέρνα πόλη.

Φόρτωση περισσότερων

This site is protected by wp-copyrightpro.com