Η Απόρριψη χαρακτηρίζει αυτόν που την κάνει…
Αυγ 19 2016
Είσαι ατάλαντος; Συγχαρητήρια!
Ιούλ 30 2016
“Υπάρχει βιβλίο για κάθε εχθρό”
Ιούλ 26 2016
Το Μικροκλίμα του Συλλόγου Διδασκόντων
Το ΜικροκλΙμα του ΣυλλΟγου
ΔιδασκΟντων
Τώρα που
ενισχύθηκε ο θεσμικός ρόλος του Συλλόγου Διδασκόντων με τη μερική ευθύνη
εκλογής του Διευθυντή της Σχολικής Μονάδας και ζήσαμε όλοι το προεκλογικό και
μετεκλογικό κλίμα στα γραφεία μας προσδοκώντας ίσως την εκπαιδευτική καλοκαιρία
και αφού, κατά γενική εκτίμηση, δεν δρέψαμε τους καρπούς που ελπίσαμε, γεννάται
το ερώτημα: μήπως δεν καρποφορούν οι προσπάθειές μας για κλιματική αλλαγή του
Δημόσιου σχολείου και δεν παράγουμε το ζητούμενο, γιατί φυτεύουμε σπόρο σε
έδαφος άγονο, μισερό, δηλητηριασμένο; Μήπως, ακόμη κι αν εξασφαλίζονταν οι
ιδανικές εξωτερικές συνθήκες, ο μικρόκοσμός μας θα παρέμενε ανήλιαγος και
ανθυγιεινός; Μήπως, τελικά, για ό,τι δεν ευδοκιμεί φταίει και το μικροκλίμα του
Συλλόγου Διδασκόντων;
ενισχύθηκε ο θεσμικός ρόλος του Συλλόγου Διδασκόντων με τη μερική ευθύνη
εκλογής του Διευθυντή της Σχολικής Μονάδας και ζήσαμε όλοι το προεκλογικό και
μετεκλογικό κλίμα στα γραφεία μας προσδοκώντας ίσως την εκπαιδευτική καλοκαιρία
και αφού, κατά γενική εκτίμηση, δεν δρέψαμε τους καρπούς που ελπίσαμε, γεννάται
το ερώτημα: μήπως δεν καρποφορούν οι προσπάθειές μας για κλιματική αλλαγή του
Δημόσιου σχολείου και δεν παράγουμε το ζητούμενο, γιατί φυτεύουμε σπόρο σε
έδαφος άγονο, μισερό, δηλητηριασμένο; Μήπως, ακόμη κι αν εξασφαλίζονταν οι
ιδανικές εξωτερικές συνθήκες, ο μικρόκοσμός μας θα παρέμενε ανήλιαγος και
ανθυγιεινός; Μήπως, τελικά, για ό,τι δεν ευδοκιμεί φταίει και το μικροκλίμα του
Συλλόγου Διδασκόντων;
Το
μικροκλίμα, δηλαδή οι ειδικές συνθήκες, που δημιουργούνται στον Σύλλογο των
διδασκόντων από την αλληλεπίδρασή τους, δημιουργεί μια ατμόσφαιρα μοναδική, αφού
μοναδική είναι και η διάδραση των μελών του. Όσο όμως κι αν ποικίλλει, μάλλον
διατηρεί ορισμένα ποιοτικά χαρακτηριστικά κοινά και καθηλωτικά. Και επειδή τα
ποιοτικά χαρακτηριστικά στη Λειτουργία ενός Συλλόγου δεν είναι μετρήσιμα, άρα
δεν μπορούν και να αποδειχθούν, ας τεθούν ως απλά ερωτήματα:
μικροκλίμα, δηλαδή οι ειδικές συνθήκες, που δημιουργούνται στον Σύλλογο των
διδασκόντων από την αλληλεπίδρασή τους, δημιουργεί μια ατμόσφαιρα μοναδική, αφού
μοναδική είναι και η διάδραση των μελών του. Όσο όμως κι αν ποικίλλει, μάλλον
διατηρεί ορισμένα ποιοτικά χαρακτηριστικά κοινά και καθηλωτικά. Και επειδή τα
ποιοτικά χαρακτηριστικά στη Λειτουργία ενός Συλλόγου δεν είναι μετρήσιμα, άρα
δεν μπορούν και να αποδειχθούν, ας τεθούν ως απλά ερωτήματα:
-
Μπορούμε να εγγυηθούμε ότι ο αξιακός μας κώδικας, βάσει του οποίου κρίνουμε
και κρινόμαστε, καταστρώνουμε τα διδακτικά μας σχέδια, χαράζουμε την
κοινωνική μας πορεία, αντιλαμβανόμαστε τον ιστορικό μας ρόλο υπαγορεύεται
από έρωτα προς το επάγγελμα και σεβασμό προς την κοινωνική του αποστολή και
όχι από κομματικούς και συντεχνιακούς μηχανισμούς ή μικροσυμφέροντα και
μικροκακίες; Υπάρχουν περιπτώσεις που προωθήσαμε σε θέσεις κλειδιά τους
«δικούς» μας εις βάρος των αξιότερων; Μπορούμε να πείσουμε ότι ζούμε σύμφωνα
με τις ιδέες μας και δεν ιδεολογούμε σύμφωνα με τη ζωή μας; -
Πόσοι Σύλλογοι υπάρχουν σήμερα, στους οποίους μοιράζεται κανείς ελεύθερα και
χωρίς αυτολογοκρισία τους εκπαιδευτικούς, επιστημονικούς, κοινωνικούς
προβληματισμούς του; Καθημερινά συναντώνται σε έναν Σύλλογο τουλάχιστον
δέκα διαφορετικής ειδίκευσης επιστήμονες. Το σχολείο είναι ίσως ο μοναδικός
επαγγελματικός χώρος, που προσφέρει τέτοιας συχνότητας και ποιότητας
ευκαιρία για πολυπρισματική προσέγγιση καυτών επιστημονικών αλλά και
ευρύτερων κοινωνικών θεμάτων. Πόσα από αυτά συζητούνται σε ένα σχολείο;
Πόσες φορές αξιοποιείται αυτή η δυνατότητα να κάνουμε τη Διαθεματικότητα από
κυβερνητική εντολή ευχάριστο καθημερινό βίωμα; Και όταν τελικά συμβαίνει,
υπάρχει κόστος; Και ποιο; -
Πόσες παιδαγωγικές συνεδριάσεις ξεστρατίζουν από την παγιωμένη
κατηγοριοποίηση των τμημάτων σε «καλό», «μέτριο», «αρκετά καλό» και αγγίζουν
πραγματικά προβλήματα των μαθητών τους, με παιδαγωγική ευθύνη και
επιστημονική ετοιμότητα, χωρίς τον φόβο διαρροής των προσωπικών δεδομένων
των μαθητών, χωρίς ανταγωνισμό μεταξύ των διδασκόντων, χωρίς δυσκινησία στη
λήψη αποφάσεων; Πόσες φορές ακούστηκε σε Σύλλογο η φράση: «Πώς τα κατάφερες
εσύ με τον τάδε μαθητή, πώς προσέγγισες το τμήμα σου και χάραξες έναν δρόμο
επικοινωνίας; Βοήθησέ με να βρω εναλλακτικούς και πιο αποτελεσματικούς
τρόπους»; -
Πόσοι από εμάς έχουμε το ψυχικό υπόστρωμα να αποδεχτούμε ότι δεν είμαστε
ικανοί για όλα και για όλους, αλλά μπορούμε να διδαχτούμε από συνάδελφο με
μικρότερη κατάρτιση από εμάς, λιγότερη εκπαιδευτική εμπειρία, ακόμη και
άλλη ειδικότητα; Πόσες φορές παραδεχτήκαμε ανοιχτά ότι, αν και με χαλαρή
επιστημονική συγκρότηση ένας συνάδελφος έκανε ένα παιδί να αγαπήσει
περισσότερο τον εαυτό του, να βρει διέξοδο, να εκφραστεί; Πού και πώς
καταγράφονται αυτές οι σπάνιες αλλά πιο σημαντικές νίκες του εκπαιδευτικού
καθήκοντος, που δεν κορνιζάρονται, όπως οι μεταπτυχιακοί τίτλοι και οι
βεβαιώσεις παρακολούθησης σεμιναρίων, αλλά επιβεβαιώνονται μέσω της αθόρυβης
προσφοράς και της ενεργητικής προσοχής προς τους μαθητές; -
Πόσες φορές συκοφαντήθηκε η αγάπη των παιδιών για έναν δάσκαλο από εμάς
τους ίδιους; Αλλά και πόσες φορές γίναμε ένθερμοι αποδέκτες της απογοήτευσης
των μαθητών από συνάδελφο, για να ανακουφίσουμε τη δική μας χαμηλή
αυτοεκτίμηση και να διαφημίσουμε τον εαυτό μας; Πόσες περιπτώσεις υπάρχουν
σε έναν Σύλλογο που κόβουν και ράβουν εναντίον συναδέλφων, επειδή νιώθουν
ανήμποροι να δώσουν οι ίδιοι πρότυπο ζωής και συμπεριφοράς; -
Πόσοι Σύλλογοι λένε τα πιο σημαντικά και τα πιο καίρια, όταν το Βιβλίο
Πράξεων είναι ανοιχτό; Πόσες ενστάσεις, διαφωνίες και θέσεις βγαίνουν έξω
από το υπόστεγο του ψιθύρου της παρέας και εκτίθενται στην πολιτική,
κοινωνική, σχολική κακοκαιρία ως λόγος και παρουσία; -
Πόσο
δημοκρατικά και συνετά μπορεί να αποφασίσει ένας Σύλλογος, εάν η
δημοκρατικότητα, η ατομικότητα, η πρωτοβουλία, η ακαδημαϊκή ελευθερία, η
ανεξαρτησία όχι μόνο δεν είναι κατακτημένα αγαθά, αλλά ούτε κοινός
στόχος; -
Μπορούμε με σοβαρότητα να ισχυριστούμε ότι αισθανόμαστε ασφαλείς κάτω από
οποιαδήποτε συνδικαλιστική στέγη, όταν δεν κατορθώνουμε να επικοινωνούμε με
τον συνάδελφο του διπλανού γραφείου; Έτυχε ποτέ να αισθανθούμε ότι ο
συνδικαλιστικός μας εκπρόσωπος, κάποτε και μέλος του συλλόγου μας, έχει
περισσότερα κοινά με την Προϊσταμένη Αρχή ως προς τις επιδιώξεις, τα
προνόμια, τα κριτήρια και τη στρατηγική από ό,τι με τα υπόλοιπα μέλη του
Συλλόγου, τους συναδέλφους του; Έχουμε ποτέ καταμετρήσει πόσες φορές
εργασιακά δικαιώματα μελών του Συλλόγου καταπατήθηκαν αφήνοντας παγερά
αδιάφορους τους συναδέλφους αλλά και προκλητικά αδρανείς τους εκλεγμένους
εκπροσώπους τους; -
Δουλέψαμε ποτέ σε ένα σχολείο, όπου όλα περιστρέφονται γύρω από τις ανάγκες
του ενός ή μιας μικροομάδας του συλλόγου; Αναγκαστήκαμε ποτέ να δώσουμε
μάχες με παλιούς, μόνιμους, ντόπιους, δικτυωμένους, πέφτοντας πάνω σε ένα
οχυρό με αυτονόητα προνόμια, που υπαγορεύονται από άσχετες με το
εκπαιδευτικό έργο ιδιότητες, πλην όμως ισχυρές και αυτοεπιβεβαιούμενες;
Έχουμε ποτέ παρατηρήσει ή ακούσει μαρτυρίες για τις υποομάδες σε σχολεία,
που επιβάλλουν την κυρίαρχη κουλτούρα του Συλλόγου και του σχολείου,
προσαρμόζουν τις εκπαιδευτικές ανάγκες στις προσωπικές τους, πρωτοστατούν
σε εκπαιδευτικά προγράμματα με αμφίβολα μαθητικά οφέλη, διαχειρίζονται
προσωπικά τα προϊόντα συλλογικής εργασίας, επιλύουν σχολικά προβλήματα πίσω
από πόρτες κλειστές και απομονώνουν τους συναδέλφους, τους «απ΄ αλλού
φερμένους»; -
Πόσοι από εμάς σκοντάψαμε πάνω στην έπαρση της Ειδικότητας των άλλων
(συνήθως Φιλολόγων, Μαθηματικών, Φυσικών) και πόσοι δεν αξιολογήσαμε
μαθήματα και κλάδους σπουδών με κριτήριο την θέση μας, την ασφάλειά μας και
το κύρος μας στην Υπηρεσία; Πόσοι από εμάς διακρίνοντας τα μαθήματα σε
κύρια και δευτερεύοντα, υψηλού και χαμηλού γοήτρου παραδεχόμαστε ότι έτσι
κατοχυρώνουμε ή διακυβεύουμε τη δουλειά μας; -
Συμβαίνει συχνά ο εκπαιδευτικός που δοκιμάζει νέους παιδαγωγικούς τρόπους,
να δοκιμάζεται πρώτα από όλα από συναδέλφους, στη συνέχεια από γονείς και
τέλος από την εκάστοτε Αρχή του; Είμαστε αθώοι κάθε φορά που η αυτονόμηση
καταγράφεται ως αυθαιρεσία και η υπερπροσπάθεια ως ανάγκη αυτοπροβολής; -
Έχουμε εντοπίσει άξιους εκπαιδευτικούς, καταρτισμένους και στέρεους εντός
τάξης, δημιουργικούς και πρωτοπόρους εκτός σχολείου να καταλήγουν
άβουλοι, παθητικοί, ευθυνόφοβοι εντός συλλόγου, για να υπηρετήσουν μια
συλλογική απαίτηση ομοιομορφίας; -
Έχουμε συναινέσει ποτέ με τη σιωπή μας στην εκμετάλλευση του εκπαιδευτικού
έργου συναδέλφου, στην οικειοποίησή του, στην στρέβλωσή του ή στην
υπονόμευσή του, επειδή «δεν είναι δικό μας θέμα»; Έχουμε αναπαυτεί στην
ιδέα, ότι ο «καλός» Διευθυντής αξιολογεί κάθε μέλος του Συλλόγου με Άριστα;
-
Έχουμε επισημάνει τι είναι αυτό που μπορεί να συνέχει μέλη του Συλλόγου και
να εντάσσονται σε υποομάδες; Η ειδικότητα; Οι παιδαγωγικές αντιλήψεις; Τα
κοινά οράματα; Η κομματική τοποθέτηση; Οι κοινές αντιπάθειες; Το γειτόνεμα
των γραφείων; -
Έχουμε βρει ποτέ λύτρωση για όσα στρεβλά συμβαίνουν εντός σχολείου στην
απάθεια ή ακόμη χειρότερα σε μια άσφαιρη ουδετερότητα, από την οποία κανείς
δεν βγαίνει κερδισμένος αλλά και κανείς χαμένος; -
Δίνουμε στον εαυτό μας την ευκαιρία επαναθεώρησης πάνω στη δράση και την
κουλτούρα του συλλογικού μας οργάνου, ξανασκεφτόμαστε τις ευθύνες μας,
αναστοχαζόμαστε πάνω σε συναδελφικές σχέσεις συνεργασίας διαταραγμένες ή
ευδόκιμες ή κουβαλάμε τις ίδιες ιδέες και συναισθήματα από την ένταξή μας σε
έναν Σύλλογο μέχρι τη συνταξιοδότηση ή ακόμη και την παραίτηση;
Τα
παραπάνω ερωτήματα έχουν άλλη απάντηση ανάλογα με τον χώρο και τον χρόνο που
τίθενται. Το μικροκλίμα του Συλλόγου δεν είναι παντού ίδιο, ούτε στατικό.
Καλούμαστε να το διαμορφώσουμε με την προσωπική μας συμβολή, καθώς καμία
νομοθετική ρύθμιση, καμία εκπαιδευτική πολιτική, όσο εμπνευσμένες και φιλότιμες
κι αν είναι, δεν μπορεί να μας το χαρίσει και μάλλον καμία εκπαιδευτική
εμπειρία δεν μπορεί να το εγγυηθεί.
παραπάνω ερωτήματα έχουν άλλη απάντηση ανάλογα με τον χώρο και τον χρόνο που
τίθενται. Το μικροκλίμα του Συλλόγου δεν είναι παντού ίδιο, ούτε στατικό.
Καλούμαστε να το διαμορφώσουμε με την προσωπική μας συμβολή, καθώς καμία
νομοθετική ρύθμιση, καμία εκπαιδευτική πολιτική, όσο εμπνευσμένες και φιλότιμες
κι αν είναι, δεν μπορεί να μας το χαρίσει και μάλλον καμία εκπαιδευτική
εμπειρία δεν μπορεί να το εγγυηθεί.
Το μόνο βέβαιο είναι ότι ένας
Σύλλογος χωρίς συλλογικότητα, ένας Σύλλογος με έκπτωτο Συν και Λόγο
ως απλή συνάθροιση ατόμων στον ίδιο χώρο, διαμορφώνει ένα μικροκλίμα τοξικό, ένα
σχολείο καταθλιπτικό, έναν εκπαιδευτικό δυστυχή και αφοπλισμένο, ανίκανο να βρει
και να δώσει αυτό που είναι αναγκαίο και σε εκείνον και στην εποχή μας: ένα νέο
νόημα στην Παιδεία.
Βάνα Δουληγέρη
Νέα Παιδεία (2015), τεύχος
155
Ιούλ 14 2016
«Ο αετός και το γεράκι», Χόρχε Μπουκάι
Ένας πανάρχαιος μύθος των ινδιάνων Σιου, λέει πως ήρθαν κάποτε στη
σκηνή του γέρου μάγου της φυλής, πιασμένοι χέρι χέρι, ο Άγριος Ταύρος, ο
πιο γενναίος και τιμημένος νέος πολεμιστής, και το Ψηλό Σύννεφο, η κόρη
του αρχηγού, μια από τις ωραιότερες γυναίκες της φυλής.
σκηνή του γέρου μάγου της φυλής, πιασμένοι χέρι χέρι, ο Άγριος Ταύρος, ο
πιο γενναίος και τιμημένος νέος πολεμιστής, και το Ψηλό Σύννεφο, η κόρη
του αρχηγού, μια από τις ωραιότερες γυναίκες της φυλής.
«Αγαπιόμαστε» αρχίζει ο νέος.
«Και θα παντρευτούμε» λέει εκείνη.
«Και αγαπιόμαστε τόσο που φοβόμαστε…»
«Θα θέλαμε κάποιο μαγικό, ένα χαϊμαλί, ένα φυλαχτό…»
«Κάτι που θα μας εγγυάται ότι θα είμαστε για πάντα μαζί.»
«Που θα μας εξασφαλίσει ότι θα είμαστε ο ένας στο πλευρό του άλλου, ώσπου να συναντήσουμε τον Μανιτού, την ημέρα του θανάτου».
«Σε παρακαλούμε» ικετεύουν, «πες μας τί μπορούμε να κάνουμε…»
Ο μάγος τους κοιτάζει και συγκινείται που τους βλέπει τόσο νέους, τόσο ερωτευμένους, να λαχταρούν τόσο μια του λέξη.
«Υπάρχει κάτι …» λέει τελικά ο σοφός μάγος μετά από αρκετή ώρα. «Αλλά δεν ξέρω…είναι ένα έργο πολύ δύσκολο και απαιτεί θυσίες.»
«Δεν μας πειράζει» λένε και οι δύο.
«Ό,τι και να’ ναι» επιβεβαιώνει ο Άγριος Ταύρος.
«Ωραία» λέει ο μάγος. «Ψηλό Σύννεφο, βλέπεις το βουνό που είναι
βόρεια από το χωριό μας; Πρέπει να το ανέβεις μόνη σου, χωρίς τίποτα
άλλο εκτός από ένα δίχτυ και τα χέρια σου, και να κυνηγήσεις το πιο
όμορφο και δυνατό γεράκι του βουνού. Αν το πιάσεις, πρέπει να το φέρεις
εδώ ζωντανό την τρίτη μέρα μετά την πανσέληνο. Κατάλαβες;»
βόρεια από το χωριό μας; Πρέπει να το ανέβεις μόνη σου, χωρίς τίποτα
άλλο εκτός από ένα δίχτυ και τα χέρια σου, και να κυνηγήσεις το πιο
όμορφο και δυνατό γεράκι του βουνού. Αν το πιάσεις, πρέπει να το φέρεις
εδώ ζωντανό την τρίτη μέρα μετά την πανσέληνο. Κατάλαβες;»
Η νεαρή κοπέλα συγκατανεύει σιωπηλά.
«Κι εσύ Άγριε Ταύρε» συνεχίζει ο μάγος, «πρέπει να ανέβεις το βουνό
του κεραυνού, κι όταν φτάσεις στην κορυφή, τον πιο άγριο απ’ όλους τους
αετούς, και με τα χέρια σου μόνο κι ένα δίχτυ να τον πιάσεις χωρίς να
τον τραυματίσεις και να τον φέρεις μπροστά μου, ζωντανό, την ίδια μέρα
που θα έρθει και το Ψηλό Σύννεφο….Πηγαίνετε τώρα.»
του κεραυνού, κι όταν φτάσεις στην κορυφή, τον πιο άγριο απ’ όλους τους
αετούς, και με τα χέρια σου μόνο κι ένα δίχτυ να τον πιάσεις χωρίς να
τον τραυματίσεις και να τον φέρεις μπροστά μου, ζωντανό, την ίδια μέρα
που θα έρθει και το Ψηλό Σύννεφο….Πηγαίνετε τώρα.»
Οι δυο νέοι κοιτάζονται με τρυφερότητα, κι ύστερα από ένα φευγαλέο
χαμόγελο φεύγουν για να εκπληρώσουν την αποστολή που τους ανατέθηκε.
Εκείνη πάει προς το βορρά, εκείνος προς το νότο…
χαμόγελο φεύγουν για να εκπληρώσουν την αποστολή που τους ανατέθηκε.
Εκείνη πάει προς το βορρά, εκείνος προς το νότο…
Την καθορισμένη ημέρα, μπροστά στη σκηνή του μάγου, περιμένουν οι δυο
νέοι, ο καθένας με μια πάνινη τσάντα, που περιέχει το πουλί που του
ζητήθηκε.
νέοι, ο καθένας με μια πάνινη τσάντα, που περιέχει το πουλί που του
ζητήθηκε.
Ο μάγος τους λέει να βγάλουν τα πουλιά από τις τσάντες με μεγάλη
προσοχή. Οι νέοι κάνουν αυτό που τους λέει, και παρουσιάζουν στο γέρο
για να τα εγκρίνει τα πουλιά που έπιασαν Είναι πανέμορφα, χωρίς
αμφιβολία, τα καλύτερα του είδους τους.
προσοχή. Οι νέοι κάνουν αυτό που τους λέει, και παρουσιάζουν στο γέρο
για να τα εγκρίνει τα πουλιά που έπιασαν Είναι πανέμορφα, χωρίς
αμφιβολία, τα καλύτερα του είδους τους.
«Πετούσαν ψηλά;» ρωτάει ο μάγος.
«Ναι, βέβαια. Κι εμείς, όπως μας ζητήσατε….Και τώρα;» ρωτάει ο νέος. «Θα τα σκοτώσουμε και θα πιούμε την τιμή από το αίμα τους;»
«Όχι» λέει ο γέρος.
«Να τα μαγειρέψουμε και να φάμε τη γενναιότητα από το κρέας τους;» προτείνει η νεαρή.
«Όχι» ξαναλέει ο γέρος. «Κάντε ότι σας λέω. Πάρτε τα πουλιά και δέστε
τα μεταξύ τους από τα πόδια μ’ αυτές τις δερμάτινες λωρίδες…Αφού τα
δέσετε, αφήστε τα να φύγουν, να πετάξουν ελεύθερα.»
τα μεταξύ τους από τα πόδια μ’ αυτές τις δερμάτινες λωρίδες…Αφού τα
δέσετε, αφήστε τα να φύγουν, να πετάξουν ελεύθερα.»
Ο πολεμιστής και η νεαρή κοπέλα κάνουν ό,τι ακριβώς τους έχει πει ο μάγος, και στο τέλος ελευθερώνουν τα πουλιά.
Ο αετός και το γεράκι προσπαθούν να πετάξουν, αλλά το μόνο που
καταφέρνουν είναι να στριφογυρίζουν και να ξαναπέφτουν κάτω. Σε λίγα
λεπτά, εκνευρισμένα που δεν καταφέρνουν να πετάξουν, τα πουλιά
επιτίθενται με τσιμπήματα το ένα εναντίον του άλλου, μέχρι που
πληγώνονται.
καταφέρνουν είναι να στριφογυρίζουν και να ξαναπέφτουν κάτω. Σε λίγα
λεπτά, εκνευρισμένα που δεν καταφέρνουν να πετάξουν, τα πουλιά
επιτίθενται με τσιμπήματα το ένα εναντίον του άλλου, μέχρι που
πληγώνονται.
«Αυτό είναι το μαγικό. Μην ξεχάσετε ποτέ αυτό που είδατε σήμερα.
Τώρα, είστε κι εσείς ένας αετός κι ένα γεράκι. Αν δεθείτε ο ένας με τον
άλλον, ακόμα κι αν το κάνετε από αγάπη, όχι μόνο θα σέρνεστε στη ζωή
σας, αλλά επιπλέον, αργά ή γρήγορα, θα αρχίσετε να πληγώνετε ο ένας τον
άλλον. Αν θέλετε η αγάπη σας να κρατήσει για πάντα, να πετάτε μαζί, αλλά
ποτέ δεμένοι.»
Τώρα, είστε κι εσείς ένας αετός κι ένα γεράκι. Αν δεθείτε ο ένας με τον
άλλον, ακόμα κι αν το κάνετε από αγάπη, όχι μόνο θα σέρνεστε στη ζωή
σας, αλλά επιπλέον, αργά ή γρήγορα, θα αρχίσετε να πληγώνετε ο ένας τον
άλλον. Αν θέλετε η αγάπη σας να κρατήσει για πάντα, να πετάτε μαζί, αλλά
ποτέ δεμένοι.»
~ Χόρχε Μπουκάι «Ο δρόμος της συνάντησης».
Ιούν 08 2016
Τα καινούργια παπούτσια
Ιούν 07 2016
Σύντομη ιστορία του ουρανού: εγχειρίδιο για ελεγκτές εναέριας κυκλοφορίας, Στρατής Παρέλης
Σύντομη ιστορία του ουρανού: εγχειρίδιο για ελεγκτές εναέριας κυκλοφορίας
Είναι γνωστό ότι η συντομία είναι ουσιαστική σε κάθε συζήτηση του ουρανού.
Χάριν συντομίας θα διαιρέσουμε τον ουρανό στα μέρη του:
ο Πτολεμαϊκός ουρανός,
ο απογευματινός ουρανός,
ο ουρανός που δεν διαθέτει καιρό,
ο πυρπολημένος ουρανός του θέρους,
ο σουβλιστός ουρανός από τις
κορυφές των χειμωνιάτικων δέντρων, αδελφός του Τιτιανού
ουρανού, αδελφή του ατέλειωτου ουρανού, Πατέρας του προοπτικού ουρανού,
Μητέρα της καπνοσκεπούς ουρανογραμμής του Λονδίνου του 1870.
Όλοι αυτοί οι ουρανοί απαιτούν περαιτέρω διαιρέσεις σε πολλούς ακόμα ουρανούς Συνέχεια ανάγνωσης
ο Πτολεμαϊκός ουρανός,
ο απογευματινός ουρανός,
ο ουρανός που δεν διαθέτει καιρό,
ο πυρπολημένος ουρανός του θέρους,
ο σουβλιστός ουρανός από τις
κορυφές των χειμωνιάτικων δέντρων, αδελφός του Τιτιανού
ουρανού, αδελφή του ατέλειωτου ουρανού, Πατέρας του προοπτικού ουρανού,
Μητέρα της καπνοσκεπούς ουρανογραμμής του Λονδίνου του 1870.
Όλοι αυτοί οι ουρανοί απαιτούν περαιτέρω διαιρέσεις σε πολλούς ακόμα ουρανούς Συνέχεια ανάγνωσης
