“Ο Κεραυνός που έπεσε δυο φορές στο ίδιο μέρος”
Απρ 24 2016
Σημαντικές ερωτήσεις στην “Ελένη” του Ευριπίδη
-
-
-
- ∆ώστε το περιεχόμενο των όρων: π.χ. χορός, ορχήστρα, σκευή, περιπέτεια, δράμα κ.ά
- Ποιες αξιοσημείωτες αντιθέσεις υπάρχουν σ’ αυτή τη σκηνή; Συνέχεια ανάγνωσης
-
-
Απρ 23 2016
Η ζωή στη Μινωική Κρήτη
Το βίντεο αποτελεί απόσπασμα από το ντοκιμαντέρ του BBC, “Ατλαντίδα: Το Τέλος Ενός Κόσμου η Γέννηση ενός Θρύλου” Aναπαριστά την ζωή στην Mινωική Κρήτη. Την εποχή που ο Κυκλαδικός πολιτισµός
βρισκόταν σε µεγάλη ανάπτυξη, ένας άλλος λαµπρότερος πολιτισµός
γεννήθηκε στην Κρήτη. Ονοµάστηκε Μινωικός από το µυθικό βασιλιά Μίνωα, το γιο της Ευρώπης και του Δία. Στην πραγµατικότητα Μίνωες λέγονταν όλοι οι βασιλιάδες της Κρήτης για πολλούς αιώνες.
βρισκόταν σε µεγάλη ανάπτυξη, ένας άλλος λαµπρότερος πολιτισµός
γεννήθηκε στην Κρήτη. Ονοµάστηκε Μινωικός από το µυθικό βασιλιά Μίνωα, το γιο της Ευρώπης και του Δία. Στην πραγµατικότητα Μίνωες λέγονταν όλοι οι βασιλιάδες της Κρήτης για πολλούς αιώνες.
Η Κρήτη που
βρίσκεται στη µέση της Μεσογείου, λόγω της θέσης της, έγινε γρήγορα
µεγάλη ναυτική και εµπορική δύναµη. Πολλά λιµάνια υπήρχαν στο νησί κι
αµέτρητα κρητικά καράβια διέσχιζαν το Αιγαίο. Ταξίδευαν σε όλες τις
Κυκλάδες κι έφταναν µέχρι την Ανατολή, την Αίγυπτο, την Τροία και την
Κύπρο. Οι Κρήτες ή Μινωίτες πουλούσαν εκεί τα προϊόντα
τους, λάδι, µέλι και κρασί, αγγεία, κοσµήµατα και σφραγίδες κι έφερναν
στην Κρήτη χαλκό, ασήµι, χρυσάφι, ελεφαντόδοντο και πολύτιµες πέτρες.
Την εποχή εκείνη λοιπόν δηµιουργήθηκε η «µινωική θαλασσοκρατία»
και οι Κρήτες έγιναν «θαλασσοκράτορες». Οι πόλεις της Κρήτης δεν είχαν
τείχη. Ήταν τόσο µεγάλη η ναυτική της δύναµη, που κανείς εχθρός δεν
τολµούσε να την απειλήσει. Στο νησί βασίλευε ειρήνη.
Ο Άγγλος αρχαιολόγος Έβανς ήταν ο πρώτος που έκανε ανασκαφές και ανακάλυψε την Κνωσό.
Ο Μινωικός πολιτισμός θεωρείται ότι ξεκινάει με τα ανακτορικά
συγκροτήματα που εμφανίστηκαν στην Εποχή του Χαλκού. Στο βίντεο
παρουσιάζεται η ναυτική δύναμη των Μινωιτών αλλά και εξαιρετικές
αναπαραστάσεις από τα Ταυροκαθάψια, τη δημοφιλέστερη ψυχαγωγία της
εποχής, αντίστοιχημε τις σημερινές ταυρομαχίες.
συγκροτήματα που εμφανίστηκαν στην Εποχή του Χαλκού. Στο βίντεο
παρουσιάζεται η ναυτική δύναμη των Μινωιτών αλλά και εξαιρετικές
αναπαραστάσεις από τα Ταυροκαθάψια, τη δημοφιλέστερη ψυχαγωγία της
εποχής, αντίστοιχημε τις σημερινές ταυρομαχίες.
Το τέλος του Μινωικού πολιτισμού ήρθε με την έκρηξη του ηφαιστείου της Θήρας περίπου το 1600 π.Χ.
Απρ 22 2016
Πώς θα ξεκινήσει η επανάσταση της ενσυναίσθησης
Απρ 22 2016
Ο δρόμος των δακρύων – Χόρχε Μπουκάι
“Θα σας διηγηθώ μια ιστορία που λένε ότι είναι αληθινή.
Προφανώς, συνέβη κάπου στην Αφρική.
Έξι
μεταλλωρύχοι εργάζονται σε μια πολύ βαθιά σήραγγα και βγάζουν ορυκτά
από τα έγκατα της γης. Ξαφνικά, μια κατολίσθηση φράζει την έξοδο της
σήραγγας και τους απομονώνει από τον έξω κόσμο. Μόλις γίνεται αυτό, με
μια γρήγορη ματιά, χωρίς να πουν λέξη, εκτιμούν την κατάσταση. Είναι
όλοι τους πολύ έμπειροι και καταλαβαίνουν αμέσως πως το μεγάλο πρόβλημα
θα είναι το οξυγόνο. Αν κάνουν ό,τι πρέπει, τους μένουν τρεις, το πολύ
τρεισήμισι ώρες αέρα.
Ο κόσμος απέξω ξέρει πως είναι εκεί εγκλωβισμένοι, μια τέτοια
κατολίσθηση όμως σημαίνει ότι θα πρέπει να ανοίξουν τη σήραγγα από την
αρχή για να κατέβουν να τους βρουν. Θα προφτάσουν πριν τους τελειώσει ο
αέρας;
Οι έμπειροι μεταλλωρύχοι αποφασίζουν πως πρέπει να εξοικονομήσουν όσο γίνεται περισσότερο οξυγόνο.Συμφωνούν να κάνουν την ελάχιστη δυνατή σωματική δαπάνη. Σβήνουν τις
λάμπες που κρατούν και ξαπλώνουν στο πάτωμα χωρίς να μιλάνε.
Βουβοί λόγω της κατάστασης και ακίνητοι μέσα στο σκοτάδι, είναι δύσκολο
να υπολογίσουν το πέρασμα του χρόνου. Συμπτωματικά, ένας μόνο έχει
ρολόι. Σ’ αυτόν λοιπόν απευθύνονται όλες οι ερωτήσεις: Πόση ώρα πέρασε;
Πόση απομένει; Και τώρα;
Ο χρόνος αρχίζει να μακραίνει, τα δύο λεπτά τους φαίνονται μία ώρα. Η
απελπισία πριν από κάθε απάντηση κάνει ακόμη μεγαλύτερη την ένταση που
νιώθουν. Ο επικεφαλής των μεταλλωρύχων συνειδητοποιεί πως αν συνεχίσουν
έτσι, η αγωνία θα τους κάνει να αναπνέουν πιο γρήγορα κι αυτό μπορεί
να τους σκοτώσει. Διατάζει, λοιπόν, εκείνον που έχει το ρολόι να
ελέγχει, εκείνος μόνο, το πέρασμα της ώρας. Κανένας πλέον δεν θα κάνει
ερωτήσεις, θα τους ενημερώνει εκείνος κάθε μισή ώρα.
Αυτός, εκτελώντας τη διαταγή, παρακολουθεί το ρολόι του. Και μόλις
περνάει η πρώτη μισή ώρα, λέει «πέρασε μισή ώρα». Ένα μουρμουρητό
ακούγεται… Η αγωνία τους πλανιέται στον αέρα.
Ο κάτοχος του ρολογιού καταλαβαίνει πως, όσο περνάει η ώρα, θα είναι
όλο και πιο φοβερό να τους ανακοινώνει ότι πλησιάζει το τελευταίο
λεπτό. Χωρίς να το συζητήσει με κανέναν, αποφασίζει πως δεν τους αξίζει
να βασανίζονται μέχρι να πεθάνουν. Έτσι, την επόμενη φορά που τους
ανακοινώνει τη μισή ώρα, έχουν στην πραγματικότητα περάσει 45 λεπτά.
Δεν υπάρχει τρόπος να καταλάβουν τη διαφορά, κι έτσι δεν αμφιβάλλει κανείς.
Αφού βλέπει ότι πέτυχε το τέχνασμα, την τρίτη ενημέρωση την κάνει μία
ώρα μετά. Τους λέει: «πέρασε άλλη μισή ώρα…» Και οι πέντε πείθονται ότι
έχουν περάσει παγιδευμένοι, συνολικά, μιάμιση ώρα, και σκέφτονται
μάλιστα πόσο μακρύς τους φαίνεται ο χρόνος.
Έτσι συνεχίζει αυτός με το ρολόι, κάθε μία ολόκληρη ώρα να τους ενημερώνει πως έχει περάσει μόνο μισή.
Στο μεταξύ, η ομάδα που επιχειρεί το έργο της διάσωσης ξέρει σε ποιον
θάλαμο έχουν παγιδευτεί, και ξέρουν, επίσης, ότι θα είναι πολύ δύσκολο
να φτάσουν εκεί πριν περάσουν τουλάχιστον τέσσερις ώρες.
Φτάνουν, τελικά, μετά από τεσσερισήμισι ώρες. Το πιθανότερο είναι να βρουν τους έξι μεταλλωρύχους νεκρούς.
Βρίσκουν ζωντανούς τους πέντε.
μεταλλωρύχοι εργάζονται σε μια πολύ βαθιά σήραγγα και βγάζουν ορυκτά
από τα έγκατα της γης. Ξαφνικά, μια κατολίσθηση φράζει την έξοδο της
σήραγγας και τους απομονώνει από τον έξω κόσμο. Μόλις γίνεται αυτό, με
μια γρήγορη ματιά, χωρίς να πουν λέξη, εκτιμούν την κατάσταση. Είναι
όλοι τους πολύ έμπειροι και καταλαβαίνουν αμέσως πως το μεγάλο πρόβλημα
θα είναι το οξυγόνο. Αν κάνουν ό,τι πρέπει, τους μένουν τρεις, το πολύ
τρεισήμισι ώρες αέρα.
Ο κόσμος απέξω ξέρει πως είναι εκεί εγκλωβισμένοι, μια τέτοια
κατολίσθηση όμως σημαίνει ότι θα πρέπει να ανοίξουν τη σήραγγα από την
αρχή για να κατέβουν να τους βρουν. Θα προφτάσουν πριν τους τελειώσει ο
αέρας;
Οι έμπειροι μεταλλωρύχοι αποφασίζουν πως πρέπει να εξοικονομήσουν όσο γίνεται περισσότερο οξυγόνο.Συμφωνούν να κάνουν την ελάχιστη δυνατή σωματική δαπάνη. Σβήνουν τις
λάμπες που κρατούν και ξαπλώνουν στο πάτωμα χωρίς να μιλάνε.
Βουβοί λόγω της κατάστασης και ακίνητοι μέσα στο σκοτάδι, είναι δύσκολο
να υπολογίσουν το πέρασμα του χρόνου. Συμπτωματικά, ένας μόνο έχει
ρολόι. Σ’ αυτόν λοιπόν απευθύνονται όλες οι ερωτήσεις: Πόση ώρα πέρασε;
Πόση απομένει; Και τώρα;
Ο χρόνος αρχίζει να μακραίνει, τα δύο λεπτά τους φαίνονται μία ώρα. Η
απελπισία πριν από κάθε απάντηση κάνει ακόμη μεγαλύτερη την ένταση που
νιώθουν. Ο επικεφαλής των μεταλλωρύχων συνειδητοποιεί πως αν συνεχίσουν
έτσι, η αγωνία θα τους κάνει να αναπνέουν πιο γρήγορα κι αυτό μπορεί
να τους σκοτώσει. Διατάζει, λοιπόν, εκείνον που έχει το ρολόι να
ελέγχει, εκείνος μόνο, το πέρασμα της ώρας. Κανένας πλέον δεν θα κάνει
ερωτήσεις, θα τους ενημερώνει εκείνος κάθε μισή ώρα.
Αυτός, εκτελώντας τη διαταγή, παρακολουθεί το ρολόι του. Και μόλις
περνάει η πρώτη μισή ώρα, λέει «πέρασε μισή ώρα». Ένα μουρμουρητό
ακούγεται… Η αγωνία τους πλανιέται στον αέρα.
Ο κάτοχος του ρολογιού καταλαβαίνει πως, όσο περνάει η ώρα, θα είναι
όλο και πιο φοβερό να τους ανακοινώνει ότι πλησιάζει το τελευταίο
λεπτό. Χωρίς να το συζητήσει με κανέναν, αποφασίζει πως δεν τους αξίζει
να βασανίζονται μέχρι να πεθάνουν. Έτσι, την επόμενη φορά που τους
ανακοινώνει τη μισή ώρα, έχουν στην πραγματικότητα περάσει 45 λεπτά.
Δεν υπάρχει τρόπος να καταλάβουν τη διαφορά, κι έτσι δεν αμφιβάλλει κανείς.
Αφού βλέπει ότι πέτυχε το τέχνασμα, την τρίτη ενημέρωση την κάνει μία
ώρα μετά. Τους λέει: «πέρασε άλλη μισή ώρα…» Και οι πέντε πείθονται ότι
έχουν περάσει παγιδευμένοι, συνολικά, μιάμιση ώρα, και σκέφτονται
μάλιστα πόσο μακρύς τους φαίνεται ο χρόνος.
Έτσι συνεχίζει αυτός με το ρολόι, κάθε μία ολόκληρη ώρα να τους ενημερώνει πως έχει περάσει μόνο μισή.
Στο μεταξύ, η ομάδα που επιχειρεί το έργο της διάσωσης ξέρει σε ποιον
θάλαμο έχουν παγιδευτεί, και ξέρουν, επίσης, ότι θα είναι πολύ δύσκολο
να φτάσουν εκεί πριν περάσουν τουλάχιστον τέσσερις ώρες.
Φτάνουν, τελικά, μετά από τεσσερισήμισι ώρες. Το πιθανότερο είναι να βρουν τους έξι μεταλλωρύχους νεκρούς.
Βρίσκουν ζωντανούς τους πέντε.
Ένας πέθανε από ασφυξία…
Εκείνος που είχε το ρολόι.
Να τι δύναμη έχουν οι πεποιθήσεις στη ζωή μας.
Να τι μπορούν να μας κάνουν οι εξαρτήσεις μας.
Να τι μπορούν να μας κάνουν οι εξαρτήσεις μας.
Κάθε φοράπου κατασκευάζουμε τη βεβαιότητα ότι κάτι ανεπανόρθωτα καταστρεπτικό θα
μας συμβεί —κι ας μην ξέρουμε πώς (ή και ξέροντάς το)—, αυτό που κάνουμε στην
ουσία είναι ότι προκαλούμε, πάμε γυρεύοντας, βοηθάμε και
σίγουρα δεν κάνουμε το παραμικρό για να μη μας συμβεί στ’ αλήθεια κάτι
(έστω και λίγο) από το κακό που είχαμε προβλέψει.
Παρεμπιπτόντως, (όπως στην ιστορία), ο μηχανισμός λειτουργεί και αντίστροφα:
Όταν νομίζουμε, ή μάλλον έχουμε την πεποίθηση, ότι με κάποιον τρόπο
μπορούμε να πάμε μπροστά, οι πιθανότητες να προχωρήσουμε
πολλαπλασιάζονται.
Είναι φανερό
πως αν η ομάδα διάσωσης είχε κάνει 12 ώρες να φτάσει, δεν θα μπορούσαν
ούτε να διανοηθούν ότι θα έβρισκαν ζωντανούς τους μεταλλωρύχους. Δεν
λέω πως από μόνη της η θετική στάση είναι ικανή να αποτρέψει το μοιραίο
ή να αποφύγει μια τραγωδία. Αυτό που λέω είναι ότι, οι πεποιθήσεις
αυτο-υποτίμησης καθορίζουν χωρίς αμφιβολία τον τρόπο που ο καθένας μας
αντιμετωπίζει τις δυσκολίες.”
πως αν η ομάδα διάσωσης είχε κάνει 12 ώρες να φτάσει, δεν θα μπορούσαν
ούτε να διανοηθούν ότι θα έβρισκαν ζωντανούς τους μεταλλωρύχους. Δεν
λέω πως από μόνη της η θετική στάση είναι ικανή να αποτρέψει το μοιραίο
ή να αποφύγει μια τραγωδία. Αυτό που λέω είναι ότι, οι πεποιθήσεις
αυτο-υποτίμησης καθορίζουν χωρίς αμφιβολία τον τρόπο που ο καθένας μας
αντιμετωπίζει τις δυσκολίες.”
Απρ 21 2016
«Πετώντας το ξυπνητήρι», Τσαρλς Μπουκόφσκι
«Ο πατέρας
μου έλεγε πάντα:
μου έλεγε πάντα:
“νωρίς
στο κρεβάτι και νωρίς στο πόδι,
στο κρεβάτι και νωρίς στο πόδι,
ο άντρας
γίνεται υγιής,
γίνεται υγιής,
πλούσιος και
σοφός”.
σοφός”.
Τα φώτα στο σπίτι μας
έσβηναν στις
οχτώ
οχτώ
σηκωνόμασταν
χαράματα
χαράματα
απ’ τη μυρωδιά του καφέ,
του
τηγανητού μπέικον
τηγανητού μπέικον
και των
χτυπητών αυγών.
χτυπητών αυγών.
Σʼ όλη του
τη ζωή, ο πατέρας μου
τη ζωή, ο πατέρας μου
έμεινε πιστός στο πρόγραμμα αυτό.
Πέθανε νέος,
απένταρος,
απένταρος,
κι όχι
ιδιαίτερα σοφός, νομίζω.
ιδιαίτερα σοφός, νομίζω.
Μετά απ’
αυτή τη διαπίστωση,
αυτή τη διαπίστωση,
απέρριψα τις
συμβουλές του
συμβουλές του
κι έτσι αργά
έπεφτα στο κρεβάτι
έπεφτα στο κρεβάτι
κι αργά ξυπνούσα: το μεσημέρι.
Δεν
ισχυρίζομαι ότι κατέκτησα τον κόσμο
ισχυρίζομαι ότι κατέκτησα τον κόσμο
αλλ’ απέφυγα τουλάχιστον
τα πρωινά
μποτιλιαρίσματα,
μποτιλιαρίσματα,
γλίτωσα από
κάμποσες παγίδες
κάμποσες παγίδες
γνώρισα
παράξενους, υπέροχους ανθρώπους.
παράξενους, υπέροχους ανθρώπους.
Ένας απʼ
τους οποίους ήταν ο εαυτός μου
τους οποίους ήταν ο εαυτός μου
-κάποιος που
ο πατέρας μου
ο πατέρας μου
δε γνώρισε ποτέ».
Μετάφραση: Σώτη Τριανταφύλλου
Απρ 20 2016
Αὐτὸ τὸ ἀστέρι εἶναι γιὰ ὅλους μας, Τάσος Λειβαδίτης
Αὐτὸ τὸ ἀστέρι εἶναι γιὰ ὅλους μας
V
Θά ῾θελᾳ νὰ φωνάξω τ᾿ ὄνομά σου, ἀγάπη, μ᾿ ὅλη μου τὴν δύναμη.
Νὰ τ᾿ ἀκούσουν οἱ χτίστες ἀπ᾿ τὶς σκαλωσιὲς καὶ νὰ φιλιοῦνται μὲ τὸν
ἥλιο
νὰ τὸ μάθουν στὰ καράβια οἱ θερμαστὲς καὶ ν᾿ ἀνασάνουν ὅλα τὰ τριαντάφυλλα
νὰ τ᾿ ἀκούσει ἡ ἄνοιξη καὶ νά ῾ρχεται πιὸ γρήγορα
νὰ τὸ μάθουν τὰ παιδιὰ γιὰ νὰ μὴν φοβοῦνται τὸ σκοτάδι,
νὰ τὸ λένε τὰ καλάμια στὶς ἀκροποταμιές, τὰ τρυγόνια πάνω στοὺς φράχτες
νὰ τ᾿ ἀκούσουν οἱ πρωτεύουσες τοῦ κόσμου καὶ νὰ τὸ ξαναποῦνε μ ὅλες
τὶς καμπάνες τους
νὰ τὸ κουβεντιάζουνε τὰ βράδια οἱ πλύστρες χαϊδεύοντας τὰ πρησμένα χέρια
τους.
Νὰ τὸ φωνάξω τόσο δυνατὰ
ποὺ νὰ μὴν ξανακοιμηθεῖ κανένα ὄνειρο στὸν κόσμο
καμιὰ ἐλπίδα πιὰ νὰ μὴν πεθάνει.
Νὰ τ᾿ ἀκούσει ὁ χρόνος καὶ νὰ μὴν σ᾿ ἀγγίξει, ἀγάπη μου, ποτέ.
IV
Ναὶ ἀγαπημένη μου,
ἐμεῖς γι᾿ αὐτὰ τὰ λίγα κι ἁπλὰ πράγματα πολεμᾶμε
γιὰ νὰ μποροῦμε νά ῾χουμε μία πόρτα, ἕν᾿ ἄστρο, ἕνα σκαμνὶ
ἕνα χαρούμενο δρόμο τὸ πρωὶ
ἕνα ἤρεμο ὄνειρο τὸ βράδι.
Γιὰ νά ῾χουμε ἕναν ἔρωτα ποὺ νὰ μὴ μᾶς τὸν λερώνουν
ἕνα τραγούδι ποὺ νὰ μποροῦμε νὰ τραγουδᾶμε
Ὅμως αὐτοὶ σπᾶνε τὶς πόρτες μας
πατᾶνε πάνω στὸν ἔρωτά μας.
Πρὶν ποῦμε τὸ τραγούδι μας
μᾶς σκοτώνουν.
Μᾶς φοβοῦνται καὶ μᾶς σκοτώνουν.
Φοβοῦνται τὸν οὐρανὸ ποὺ κοιτάζουμε
φοβοῦνται τὸ πεζούλι ποὺ ἀκουμπᾶμε
φοβοῦνται τὸ ἀδράχτι τῆς μητέρας μας καὶ τὸ ἀλφαβητάρι τοῦ παιδιοῦ μας
φοβοῦνται τὰ χέρια σου ποὺ ξέρουν νὰ ἀγγαλιάζουν τόσο τρυφερὰ
καὶ νὰ μοχτοῦν τόσο ἀντρίκια
φοβοῦνται τὰ λόγια ποὺ λέμε οἱ δυό μας μὲ φωνὴ χαμηλωμένη
φοβοῦνται τὰ λόγια ποὺ θὰ λέμε αὔριο ὅλοι μαζὶ
μᾶς φοβοῦνται, ἀγάπη μου, καὶ ὅταν μᾶς σκοτώνουν
νεκροὺς μᾶς φοβοῦνται πιὸ πολύ.
Απρ 20 2016
Σ’ αγαπώ, Ράινερ Μαρία Ρίλκε
Κλείσε τα μάτια μου
Μπορώ να σε κοιτάζω
Τ’ αυτιά μου σφράγισ’ τα
Να σ’ ακούσω μπορώ
Χωρίς τα πόδια μου μπορώ να ‘ρθω σ’ εσένα
Και δίχως στόμα θα μπορώ να σε παρακαλώ
Σταμάτησέ μου την καρδιά
και θα καρδιοχτυπώ με το κεφάλι
Και αν κάνεις το κεφάλι μου συντρίμμια στάχτη
Εγώ μέσα στο αίμα μου θα σ’ έχω πάλι
Χωρίς τα χέρια μου μπορώ να σε σφιχταγκαλιάσω
Σαν να ‘χα χέρια όμοια καλά με την καρδιά
Σταμάτησέ μου την καρδιά
και θα καρδιοχτυπώ με το κεφάλι
Και αν κάνεις το κεφάλι μου συντρίμμια στάχτη
Εγώ μέσα στο αίμα μου θα σ’ έχω πάλι
Σταμάτησέ μου την καρδιά και θα καρδιοχτυπώ με το κεφάλι
Και αν κάνεις το κεφάλι μου συντρίμμια στάχτη
Εγώ μέσα στο αίμα μου θα σ’ έχω πάλι
Απρ 19 2016
Δομήνικος Θεοτοκόπουλος- Η τέχνη του σε κίνηση
24 έργα του Δομήνικου Θεοτοκόπουλου (Ελ Γκρέκο) αποκτούν ζωή και κίνηση μέσα στη μικρή μήκους ταινία “DOMENICOS” σε σκηνοθεσία του Ζουάν Κούρτις.
Ο δημιουργός αυτού του έργου ζωντανεύει διάσημους πίνακες του Ελ Γκρέκο μέσα σε μια ιστορία γύρω από τη ζωή του Χριστού. Η ψηφιακή επεξεργασία των πινάκων για τη δημιουργία αυτού του έργου έγινε από τον ίδιο τον σκηνοθέτη που σκοπό έχει την προσέλκυση νέων ανθρώπων στα ελληνικά εικαστικά έργα.
Απρ 17 2016
Ψηφιακοί Δελφοί
Πατώντας τον σύνδεσμο, θα οδηγηθείτε σε ένα ψηφιακό αποθετήριο εικόνων, ιστορικών και πολιτιστικών τεκμηρίων σε μια βάση ανοιχτή για τον επισκέπτη.
