29 Μαΐου 1453- Η Δεύτερη Άλωση

Ο υποκριτής, Ανδρέας Λασκαράτος


         Ο  υποκριτής  είναι νόμισμα κίβδηλο, που γυρεύει να περάσει
δια γνήσιο.
Προσποιείται αγιωσύνην, και είναι ανόσιος,
φιλίαν, και είναι αδιάφορος, αυταπάρνησην, και είναι εγωιστής, πατριωτισμό
και είναι  πλάνος . Όλα τα είδη της αρετής τα προσποιείται ο υποκριτής,
επειδή ο υποκριτής είναι ηθοποιός, φύσει   ηθοποιός  εις   την
σκηνήν του κόσμου.

-Εγώ, να χύσω το αίμα μου για την πατρίδα!
 Και φεύγει δια νυχτός, αν του πέση, η μην
του πέση να γίνη στρατιώτης.
 -Αρχή σοφίας φόβος Κυρίου!
Και τραπεζορραγεί επιβούλως και ασυνειδήτως
 -Θυσιάζομαι για το φίλο μου!   
         
 Και στην περίσταση προφασίζεται και τραβιέται.
 -Δουλεύω για τα  παιδιά μου!
 Και τα παιδιά του τ΄αφίνει αμόρφωτα και
ανίκανα.
Αυστηρώνει το πρόσωπό του αν ακούση λέξη την οποία
να μη θεωρή τάχα ακριβώς ευπρεπή , και είναι ασελγής και άσωτος.    
        
Κατακρένει τη διαφθορά της κοινωνίας, και είναι
ουσιωδώς , διεφθαρμένος .
Αν ο υποκριτής τύχη νάναι και κουφός , βάνει τον
κόσμο άνω κάτω , και προσπαθεί δια παντοίων μέσων ναν  του ανοιχθή
είσοδος  σε τιμές και θέσεις. Ενταυτώ  καμώνεται ότι υποχωρεί
εις τες παρακλήσες των φίλων , αλλ΄ ότι είναι θυσία τούτη δια τούτον .
   -Εχτέθηκα εις τον εκλογικόν αγώνα
…Εδέχθηκα τη θέση που μου επροσφέρθη …δια να ευχαριστήσω τους συμπολίτας μου
…οι  φίλοι μου   με εβιάσανε …
    Και είναι από καιρό που μέρα
νύχτα ο νους του και η προσπάθειές του εδουλεύανε δια ναν το κατορθώση!
     Συνήθως ο υποκριτής εκλέγει το
στάδιον το οποίον προτίθεται να εκμεταλλευθή, και σ΄αυτό ενσαρκούται και
υποκρίνεται το πρόσωπον  εκείνο που μπορεί ναν του είναι ωφέλιμο στο
σκοπούμενό του. Έτσι, έχουμε τον θρησκευτικόν υποκριτήν, τον πολιτικόν, τον
ερωτικόν, κ.λπ
     Η συμπεριφορά του είναι σοβαρή,
αυστηρή, υποψιαστική. Σπανίως αστειεύεται , σπανίως χορεύει. Το γέλοιο του
είναι γέλοιο σοβαρού  ανθρώπου, που πηγάζει πάντοτε από σκέψη, ποτέ από
καρδιά.
     Απόφευγε να συναλλάττεσαι με τον
υποκριτήν τούτον, επειδή το νόμισμα με το οποίο σε πληρώνει , δεν έχει
ενδόμυχην αξίαν .
(Ανδρέας Λασκαράτος – Ιδού ο ΄Ανθρωπος)

Η Τρίτη και εγώ, Γιάννης Γκούμας

 

” Το νήμα σου” του  Teddy Locquard

 

Εξουθένωσα με σκέψεις τη Δευτέρα,

και σήμερα Τρίτη άφησα τον ουρανό
να εικάζει.

Έχω την καρδιά για να κλειδώνομαι
μέσα μου.

Ό,τι από μένα διεισδύει προς τα
έξω είναι τι μου λείπει.

Ο ιερέας ευλόγησε τα Ναι και Όχι
που θα έλεγα στη ζωή μου

όταν βαπτίστηκα. Τα χέρια μου
έχουν πληγιάσει

με το να δίνω, δίνω, δίνω … Κάθε
μου ιδέα είναι μια άλλη

διακόσμηση. Πρέπει με τα μάτια
μου να διατηρώ

τα πάντα στο σπίτι. Ποτέ δεν
κοπιάζω να θυμάμαι

αναμνήσεις. Συνεχώς τις αποβάλλω

σε μια δίνη στη δική τους θέληση
να υπάρχουν. Δεν θέλω

να πιστέψω ότι αυτή η Τρίτη θα
ήταν κάτι καλύτερο

αν υπήρχε άλλος να την κάνει πιο
ευχάριστη

και άνετη. Ο ουρανός ζει για
λογαριασμό της αιωνιότητας.

Η Τρίτη ζει για λογαριασμό της
εβδομάδας. Εγώ ζω

τη διαδεδομένη μου τάση, διάθεση
και κλίση

για να ικανοποιήσω την ημέρα του
θανάτου μου.

 

Γιατί ο Ηρόδοτος είναι ο πατέρας της Ιστορίας;


Γεωγραφία της ελληνικής Μυθολογίας

Δείτε το χάρτη σε μεγαλύτερη διάσταση με κλικ:



 εδώ

Προς την μητέρα μου, Aλέξανδρος Παπαδιαμάντης

Μάννα μου, ἐγώ ‘μαι
τ’ ἄμοιρο, τὸ σκοτεινὸ τρυγόνι,

ὅπου τὸ δέρνει ὁ ἄνεμος, βροχὴ ποὺ τὸ πληγώνει.
Τὸ δόλιο! ὅπου κιἂν στραφῇ κιἀπὅπου κιἂν περάσῃ
δὲ βρίσκει πέτρα νὰ σταθῇ, κλωνάρι νὰ πλαγιάσῃ.
Ἐγὼ βαρκούλα μοναχή, βαρκούλ’ ἀποδαρμένη
 μέσα σὲ πέλαγο
ἀνοιχτό, σὲ θάλασσ’ ἀφρισμένη,
 παλεύω μὲ τὰ κύματα
χωρὶς πανί, τιμόνι
 κι’ ἄλλη δὲν ἔχω
ἄγκουρα πλὴν τὴν εὐχή σου μόνη.
 Στὴν ἀγκαλιά σου τὴ
γλυκειά, μαννούλα μου, ν’ ἀράξω,
 μὲς στὸ βαθὺ τὸ πέλαγο
αὐτὸ πριχοὺ βουλιάξω.
 Μαννούλα μου, ἤθελα
νὰ πάω, νὰ φύγω, νὰ μισέψω
 τοῦ ριζικοῦ μου ἀπὸ
μακρυὰ τὴ θύρα ν’ ἀγναντέψω.
 Στὸ θλιβερὸ βασίλειο
τῆς Μοίρας νὰ πατήσω,
 κι’ ἐκεῖ νὰ βρῶ τὴ
μοῖρα μου καὶ νὰ τὴν ἐρωτήσω.
Νὰ τῆς εἰπῶ: εἶναι πολλά, σκληρὰ τὰ βάσανά μου,
ὡσὰν τὸ δίχτυ ποὺ
σφαλνᾶ θάλασσα, φύκια κι’ ἄμμο·
εἶναι κι’ ἡ τύχη μου
σκληρή, σὰν τὴν ψυχὴ τὴ μαύρη,
π’ ἀρνήθηκε τὴν Παναγιὰ κι’ ὁπὄλεος δὲν θαὔρει.
Κι’ ἐκείνη μ’
ἀποκρίθηκε κι’ ἐκείνη ἀπελογήθη:
«Ἦτον ἀνήλιαστη,
ἄτυχε, ἡ μέρα ποὺ γεννήθης·
ἄλλοι ἐπῆραν τὸν ἀνθὸ καὶ σὺ τὴ ρίζα πῆρες·

ὅντας σὲ ἔπλασ’ ὁ Θεὸς δὲν εἶχε
ἄλλες μοῖρες».

                                                         (1873)

Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕ ΣΤΟΥ ΓΥΖΗ


 Περίληψη: Την πρώτη μέρα της σχολικής χρονιάς ένα κορίτσι θυμάται τα γεγονότα της οικογένειας της κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, που τους ανάγκασαν να  κλείσουν το μαγαζί τους και να μετακομίσουν μαζί με τη γιαγιά. Στο επίκεντρο είναι η διατήρηση της αξιοπρέπειας της οικογένειας και η δυνατότητα ελπίδας στο μέλλον.

Τα γκρίζα παιδιά


Ένα σύντομο ταξίδι στο μύθο του Προμηθέα


Ο μύθος του 

Προμηθέα

Ο Αγχίσης στους ώμους, Οράσιο Καστίγιο

eric matheson

Ο Αγχίσης στους ώμους
 

Όλοι κουβαλάμε, σαν τον Αινεία, τον πατέρα μας στους ώμους.

Όταν είμαστε ακόμα αδύναμοι, το βάρος του μας εμποδίζει στην πορεία,

αλλά ύστερα γίνεται όλο και πιο ελαφρύ,

ώσπου μια μέρα παύει να γίνεται αισθητό

και αντιλαμβανόμαστε ότι έχει πεθάνει.

Τότε τον εγκαταλείπουμε για πάντα

σε μια στροφή του δρόμου

και σκαρφαλώνουμε στους ώμους του παιδιού μας.

 

Φόρτωση περισσότερων

This site is protected by wp-copyrightpro.com