 |
|
The Knight of Death, 1934
Salvador Dali – Εξπρεσιονισμός
|
Φεβ 21 2015
Ο Ιππότης του θανάτου
Φεβ 18 2015
Εξελίξεις ως τις αρχές του 6ου αιώνα – Η πάλη της Ορθοδοξίας με τις αιρέσεις και την αρχαία θρησκεία. Σελίδες 10-15
4ος -5ος αι. = πολλά προβλήματα οικονομικά και πολιτικά
Οι αυτοκράτορες προσπαθούν να δώσουν λύση :
· να τονώσουν την οικονομία
· να λύσουν τα πολιτικά προβλήματα
α. Οικονομία και προβλήματα
Χαρακτηριστικά οικονομίας του πρώιμου (= νεαρού) βυζαντινού κράτους
· κύρια πηγή πλούτου η γεωργία
· παρεμβατική οικονομική πολιτική κράτους, για να
καθορίσει τις οικονομικές εξελίξεις
καθορίσει τις οικονομικές εξελίξεις
· συναλλαγές : κυρίως με νόμισμα αλλά και με ανταλλαγή ειδών
· οι πόλεις στις ανατολικές επαρχίες έχουν μεγάλη
οικονομική σημασία
οικονομική σημασία
Ύπαιθρος : μεγαλογαιοκτήμονες
(δυνατοί) συγκεντρώνουν τη γη
(δυνατοί) συγκεντρώνουν τη γη
↕
μικροϊδιοκτήτες
(πάροικοι) εξαρτημένοι αγρότες
(πάροικοι) εξαρτημένοι αγρότες
Φόροι: Οι Δυνατοί δεν πληρώνουν. Πληρώνουν κυρίως οι αγρότες και είναι πολύ
υψηλοί → Εγκαταλείπουν τη γη τους Καταφεύγουν στις μονές ή στις πόλεις
υψηλοί → Εγκαταλείπουν τη γη τους Καταφεύγουν στις μονές ή στις πόλεις
↓
Φτώχεια, ταραχές,
υπερπληθυσμός στις πόλεις, ερήμωση της υπαίθρου
υπερπληθυσμός στις πόλεις, ερήμωση της υπαίθρου
Εμπόριο:
ανάπτυξη, κέρδη, πλούτος κυρίως από την Ανατολή
ανάπτυξη, κέρδη, πλούτος κυρίως από την Ανατολή
Το γερμανικό πρόβλημα 395 μ. Χ
Θάνατος Θεοδοσίου → Χωρισμός κράτους σε Ανατολικό- Δυτικό
Θάνατος Θεοδοσίου → Χωρισμός κράτους σε Ανατολικό- Δυτικό
3-5 ος αιών
: Επιθέσεις γερμανικών φύλων από Σκανδιναβία- Ευρώπη → κάθε τμήμα του
κράτους τις αντιμετώπισε διαφορετικά:
: Επιθέσεις γερμανικών φύλων από Σκανδιναβία- Ευρώπη → κάθε τμήμα του
κράτους τις αντιμετώπισε διαφορετικά:
Δυτικό τμήμα
· Υπέκυψε στα γερμανικά φύλα 476
λόγω εξάντλησης και ερήμωσης πληθυσμού
λόγω εξάντλησης και ερήμωσης πληθυσμού
· Οδόακρος: Υποχρέωσε τον τελευταίο Ρωμ. Αυτοκράτορα (Ρωμύλος Αυγουστύλος) να παραιτηθεί
· Θευδέριχος: νίκησε Οδόακρο και ίδρυσε στην Ιταλία το κράτος των Οστρογότθων
· Στη θεωρία σεβόταν τον αυτοκράτορα Κων/λης. Στην ουσία όμως ήταν ανεξάρτητος
Ανατολικό τμήμα
· Έπεισαν τους γερμανούς να στραφούν στη Δύση
· Τους επέτρεψαν να εγκατασταθούν ειρηνικά στο κράτος και τους αφομοίωσαν.
· Θεοδόσιος ο Α΄ τους ευνόησε : έδωσε ανώτερες θέσεις στο στρατό και τη διοίκηση
Σκοπός του : να τους ενσωματώσει και να είναι ακίνδυνοι
Αποτέλεσμα: εκγερμανισμός κράτους και ….έγιναν επικίνδυνοι
Συνέπεια: αντιγερμανικό κόμμα, αντιδράσεις από το λαό, εξέγερση εναντίον των Γότθων και του βασιλιά τους, Γαϊνά.
Εξόντωσή τους, θάνατος του Γαϊνά. 400.
Πολιτισμός : Δυτικό κράτος= υπολειτουργεί.
Ανατολικό= ανθίζει. Ίδρυση Πανεπιστημίου Κων/λης και Θεοδοσιανός Κώδικας. Το ελληνικό
στοιχείο και ο χριστιανισμός επιβάλλονται.
στοιχείο και ο χριστιανισμός επιβάλλονται.
Φεβ 18 2015
Ο Λαθρεπιβάτης
Φεβ 18 2015
Επιρρηματικοί προσδιορισμοί – Η χρήση των πλάγιων πτώσεων, όταν εξαρτώνται από ρήμα
 |
Οι πλάγιες πτώσεις ως επιρρηματικοί προσδιορισμοί |
|
ΠΛΑΓΙΑ ΠΤΩΣΗ
ΠΟΥ ΕΞΑΡΤΑΤΑΙ ΑΠΟ ΡΗΜΑ |
||
|
ΕΙΔΟΣ
|
ΕΙΔΟΣ
|
ΕΙΔΟΣ
|
|
6
|
8
|
6
|
|
1. Γενική
τόπου
|
1. Δοτική
τόπου
|
1. Αιτιατική
τόπου
|
|
2. Γενική
χρόνου
|
2.Δοτική
χρόνου
|
2. Αιτιατική
χρόνου
|
|
3. Γενική
αιτίας
|
3. Δοτική
αιτίας
|
3. Αιτιατική
αιτίας
|
|
4. Γενική
σκοπού
|
4. Δοτική
τρόπου
|
4. Αιτιατική
τρόπου
|
|
5 Γενική
ποινής
|
|
5.
Αιτιατική
ποινής
|
|
6. Γενική
αξίας /ποσού
|
5. Δοτική
ποσού
|
|
|
|
6. Δοτική
αναφοράς
|
6. Αιτιατική
αναφοράς
|
|
|
7. Δοτική
οργάνου
ή μέσου
|
|
|
|
8. συνοδείας
|
|
Φεβ 16 2015
“Ενδελεχής” – Μια λέξη εξομολογείται
Φεβ 13 2015
Η Άννα του Κλήδονα, Δ. Αξιώτης. Απαντήσεις στις ερωτήσεις σχολικού βιβλίου
Απαντήσεις στις ερωτήσεις του σχολικού βιβλίου
1. Ποια λαϊκά έθιμα και αντιλήψεις που αφορούν τον μελλοντικό σύζυγο των κοριτσιών αναφέρονται στο διήγημα;
Στο απόσπασμα καταγράφονται λαϊκές δοξασίες και έθιμα, σύμφωνα με τα οποία μια ανύπαντρη κοπέλα μπορεί να προφητέψει ποιος θα είναι ο σύζυγός της. Στη γιορτή του Άη Γιάννη γίνονται μαντέματα σχετικά με την τύχη τους. Κουβαλούν το αμίλητο νερό από τρεις βρύσες και ρίχνουν μέσα τα ριζικάρια, πιστεύοντας ότι η μαγική επενέργεια του νερού θα τις φωτίσει και
θα μαντέψουν το μέλλον τους την επόμενη μέρα. Ένα ακόμη έθιμο είναι η παρασκευή της φανουρόπιτας. Τα κορίτσια φτιάχνουν πίτες ταμένες στον Άγιο Φανούριο, για να τους «φανερώσει» τον μελλοντικό σύζυγο.
Μια άλλη αντίληψη θέλει τις κοπέλες να βάζουν κάτω από το μαξιλάρι τους κουφέτα που έχουν συγκεντρώσει από νυφικά κρεβάτια, ώστε να ονειρευτούν τον μελλοντικό σύζυγό τους.
Ένα ακόμη έθιμο ορίζει ότι, αν κάποια ρίξει το ασπράδι του αυγού σε ένα δοχείο με νερό, μπορεί να προβλέψει από τους σχηματισμούς του αυγού την τύχη της. Επίσης, τα κορίτσια συνηθίζουν να γράφουν το όνομά τους στο γοβάκι της νύφης και όποιο όνομα κοπέλας σβηνόταν κατά το περπάτημά της νύφης, αυτή θα παντρευόταν τον ίδιο χρόνο. Το τελευταίο έθιμο που περιγράφεται εκτενώς μέσα στο διήγημα είναι αυτό που σχετίζεται με την γιορτή του Αγίου Ιωάννη· οι κοπέλες βάζουν στάχτη σε ταψιά και αφού τα τοποθετήσουν στη στέγη του σπιτιού τους, περιμένουν να φανερωθεί ένα στοιχείο για το όνομα ή το επάγγελμα του γαμπρού.
θα μαντέψουν το μέλλον τους την επόμενη μέρα. Ένα ακόμη έθιμο είναι η παρασκευή της φανουρόπιτας. Τα κορίτσια φτιάχνουν πίτες ταμένες στον Άγιο Φανούριο, για να τους «φανερώσει» τον μελλοντικό σύζυγο.
Μια άλλη αντίληψη θέλει τις κοπέλες να βάζουν κάτω από το μαξιλάρι τους κουφέτα που έχουν συγκεντρώσει από νυφικά κρεβάτια, ώστε να ονειρευτούν τον μελλοντικό σύζυγό τους.
Ένα ακόμη έθιμο ορίζει ότι, αν κάποια ρίξει το ασπράδι του αυγού σε ένα δοχείο με νερό, μπορεί να προβλέψει από τους σχηματισμούς του αυγού την τύχη της. Επίσης, τα κορίτσια συνηθίζουν να γράφουν το όνομά τους στο γοβάκι της νύφης και όποιο όνομα κοπέλας σβηνόταν κατά το περπάτημά της νύφης, αυτή θα παντρευόταν τον ίδιο χρόνο. Το τελευταίο έθιμο που περιγράφεται εκτενώς μέσα στο διήγημα είναι αυτό που σχετίζεται με την γιορτή του Αγίου Ιωάννη· οι κοπέλες βάζουν στάχτη σε ταψιά και αφού τα τοποθετήσουν στη στέγη του σπιτιού τους, περιμένουν να φανερωθεί ένα στοιχείο για το όνομα ή το επάγγελμα του γαμπρού.
2. Να περιγράψετε το χαρακτήρα και την ψυχοσύνθεση της Άννας, κάνοντας αναφορά σε συγκεκριμένα σημεία του κειμένου.
Η Άννα είναι κόρη Μικρασιατών προσφύγων, μια κοπέλα στερημένη από τις χαρές της ζωής, μεγαλωμένη με το όνειρο να κάνει έναν παραμυθένιο και τυχερό γάμο, για να εκπληρώσει τον μοναδικό προορισμό της ζωής της. Είναι εργατική και νοικοκυρά, όπως δείχνει ο ζήλος της να μαζέψει ξύλα και να ανάψει φωτιά πρώτη απ΄ όλες. Είναι αγαθή και απονήρευτη κοπέλα προσκολλημένη στις λαϊκές δοξασίες και μάλλον αφελής και εύπιστη. Περιορισμένη καθώς είναι στο
σπίτι, χωρίς κοινωνικές εμπειρίες και χωρίς άλλες εξωτερικές παραστάσεις πέρα από το οικογενειακό και το στενό κοινωνικό περιβάλλον έχει εναποθέσει όλες τις ελπίδες της για καλή τύχη στο μελλοντικό της γάμο. Ο γάμος τής έχει γίνει εμμονή. Χαρακτηριστικές είναι οι επισημάνσεις του συγγραφέα: « πόσες φορές έγραψε τ’ όνομά της στο γοβάκι της νύφης, πρώτη και καλύτερη να μαζέψει ξύλα, μάζεψε…στάχτη σ’ ένα μεγάλο σινί, το σταύρωσε.»κ.ά. Ο συγγραφέας υπαινίσσεται ότι ήταν άσχημη και μάλλον μεγάλη, για να έχει βλέψεις για γάμο. Η ευπιστία της όμως, ότι το έθιμο του Κλήδονα θα της αποκαλύψει την ταυτότητα του συζύγου, την κάνει εύκολο θύμα των εφήβων της γειτονιάς, οι οποίοι με περιπαικτική διάθεση την εξαπατούν, δημιουργώντας της πλάνες ελπίδες ότι ο σύζυγός της θα είναι φούρναρης (ψωμάς, φούρναρης, να ολοφάνερο σημάδι…Να, ο Αϊ-Γιάννης το ‘δειξε). Είναι θρησκόληπτη, γιατί, ενώ οι άλλες κοπέλες προσέρχονται στην υλοποίηση του εθίμου με ανάλαφρη διάθεση διαχωρίζοντας τη θρησκεία από το λαϊκό έθιμο, κάνουν αστεία και πειράγματα και δεν δίνουν απόλυτη βαρύτητα στα μαντέματα, εκείνη στηρίζει όλη της τη ζωή στην προφητεία. Είναι αφελής, γιατί, αν και είναι προφανές ότι τα λαδωμένα ψίχουλα είναι έργο κάποιου συγχωριανού της, εκείνη τα συνδέει χωρίς καμία επιφύλαξη με το βαθύτερο πόθο της. Παραληρεί, μάλιστα, από χαρά κάνοντας και τη μάνα της να σταυροκοπιέται. Το γεγονός πάντως ότι η Άννα δεν μπόρεσε να ξεπεράσει την απογοήτευσή της και έχασε κάθε ενδιαφέρον της για τη ζωή και κάθε επαφή με την πραγματικότητα από μία φάρσα δείχνει ότι δεν είχε συγκροτημένη προσωπικότητα, δεν είχε στέρεη συνείδηση, δεν είχε άμυνες απέναντι στις δοκιμασίες της ζωής. Ήταν. λοιπόν. τρωτή και ευάλωτη σε οτιδήποτε ερχόταν σε σύγκρουση με τα όνειρά της.
σπίτι, χωρίς κοινωνικές εμπειρίες και χωρίς άλλες εξωτερικές παραστάσεις πέρα από το οικογενειακό και το στενό κοινωνικό περιβάλλον έχει εναποθέσει όλες τις ελπίδες της για καλή τύχη στο μελλοντικό της γάμο. Ο γάμος τής έχει γίνει εμμονή. Χαρακτηριστικές είναι οι επισημάνσεις του συγγραφέα: « πόσες φορές έγραψε τ’ όνομά της στο γοβάκι της νύφης, πρώτη και καλύτερη να μαζέψει ξύλα, μάζεψε…στάχτη σ’ ένα μεγάλο σινί, το σταύρωσε.»κ.ά. Ο συγγραφέας υπαινίσσεται ότι ήταν άσχημη και μάλλον μεγάλη, για να έχει βλέψεις για γάμο. Η ευπιστία της όμως, ότι το έθιμο του Κλήδονα θα της αποκαλύψει την ταυτότητα του συζύγου, την κάνει εύκολο θύμα των εφήβων της γειτονιάς, οι οποίοι με περιπαικτική διάθεση την εξαπατούν, δημιουργώντας της πλάνες ελπίδες ότι ο σύζυγός της θα είναι φούρναρης (ψωμάς, φούρναρης, να ολοφάνερο σημάδι…Να, ο Αϊ-Γιάννης το ‘δειξε). Είναι θρησκόληπτη, γιατί, ενώ οι άλλες κοπέλες προσέρχονται στην υλοποίηση του εθίμου με ανάλαφρη διάθεση διαχωρίζοντας τη θρησκεία από το λαϊκό έθιμο, κάνουν αστεία και πειράγματα και δεν δίνουν απόλυτη βαρύτητα στα μαντέματα, εκείνη στηρίζει όλη της τη ζωή στην προφητεία. Είναι αφελής, γιατί, αν και είναι προφανές ότι τα λαδωμένα ψίχουλα είναι έργο κάποιου συγχωριανού της, εκείνη τα συνδέει χωρίς καμία επιφύλαξη με το βαθύτερο πόθο της. Παραληρεί, μάλιστα, από χαρά κάνοντας και τη μάνα της να σταυροκοπιέται. Το γεγονός πάντως ότι η Άννα δεν μπόρεσε να ξεπεράσει την απογοήτευσή της και έχασε κάθε ενδιαφέρον της για τη ζωή και κάθε επαφή με την πραγματικότητα από μία φάρσα δείχνει ότι δεν είχε συγκροτημένη προσωπικότητα, δεν είχε στέρεη συνείδηση, δεν είχε άμυνες απέναντι στις δοκιμασίες της ζωής. Ήταν. λοιπόν. τρωτή και ευάλωτη σε οτιδήποτε ερχόταν σε σύγκρουση με τα όνειρά της.
3. Το περιστατικό με την Άννα παρουσιάζεται από έναν ώριμο σε ηλικία αφηγητή ως εμπειρία, την οποία βίωσε στα παιδικά του χρόνια. Να βρείτε στο κείμενο τα σημεία που δείχνουν αυτά τα δύο επίπεδα του χρόνου, δηλαδή το «τότε» και το «τώρα» του αφηγητή.
Το διήγημα ανακαλεί αναμνήσεις της νεότητας του συγγραφέα, από τις προσφυγικές συνοικίες της συνοικίας της Καβάλας. Ο Αξιώτης ώριμος πια γυρίζει στο παρελθόν και με κριτικό βλέμμα, προσπαθεί να παρουσιάσει αλλά και να ελέγξει τις αντιλήψεις αυτών των ανθρώπων. Στο παρελθόν λοιπόν ανήκουν όλα τα αφηγηματικά μέρη του αποσπάσματος (τα βιώματα, τα γεγονότα και οι εμπειρίες των παιδικών του χρόνων) και στο παρόν τα σχόλια (η κριτική που ασκεί σε ό, τι σκέφτονταν και έπρατταν οι συμπολίτες του και ο ίδιος.)
Ειδικότερα, ενδεικτικά σημεία του κειμένου που αποτελούν αναφορές στο παρελθόν (τότε), είναι :
· Ιούνιος μήνας….θαύματος
· Είκοσι τρεις του Ιούνη….λεωφόρων
· Το πρωί με ξύπνησαν …τα μύρια όσα.
Η αναφορά στο παρόν (τώρα) δηλώνεται με τις φράσεις:
· Δεν ξέρω τι ονειρευόταν εκείνα τα βράδια….με μίσος θαρρώ.
· Πού να ’ξερε ο καθένας μας, τότε τι δρόμο θα τραβούσε αργότερα, σε ποιους διαδρόμους και μονοπάτια θα χανόταν της ζωής.
· Πού να ’ξερα τότε ότι, χρόνια μετά, θα γυρνούσα το κεφάλι πίσω, με τόση γλύκα και παράπονο.
· Λες και τόσες φορές που τό ‘γραψε πρώτη αυτή…είδε χαΐρι και προκοπή.
· Ποτέ δεν έμαθα.
· Πού να’ ξερα τότε.
· όνειρα και πόθοι ασχημάτιστοι ακόμα…σχέδια για το αυριανό μας μέστωμα, για τη φυγή μας στο όμορφο και μεθυστικό άγνωστο.
4. Τι υπαινίσσεται ο αφηγητής στην τελευταία φράση του διηγήματος; Συζητήστε στην τάξη σας την κατάληξη αυτής της παιδιάστικης «πλάκας» ή κάποιας άλλης που κάνατε οι ίδιοι σε κάποιο πρόσωπο.
Α) Η τελευταία φράση του κειμένου, «Όταν άρχισαν να τρέχουν το κατόπι της τα παιδιά», υπαινίσσεται ότι η Άννα έχασε τα λογικά της και εξακολουθούσε να είναι το εύκολο θύμα μιας κοινωνίας, που δεν αποδεχόταν την διαφορετικότητά της. Τα παιδιά τρέχαν πια ξοπίσω της, για να την κοροϊδέψουν και να γελάσουν εις βάρος ενός ανθρώπου με διαταραγμένη συνείδηση.
Β ) (ενδεικτικά)
Η κατάληξη της Άννας αποτελεί την τραγική συνέπεια ενός παιδικού και στην ουσία αθώου αστείου αλλά και ένα παράδειγμα ενός υπερευαίσθητου και εύπιστου ανθρώπου, που έπεσε ισόβιο θύμα μιας αθώας «πλάκας». Πολλές φορές μερικοί άνθρωποι θέλοντας να «σκοτώσουν» την ώρα τους και την ανία τους ή να νιώσουν ανώτεροι από το διπλανό τους παίζουν με τις ευαισθησίες του ή σκαρώνουν κακόγουστες φάρσες εις βάρος του, χωρίς να νοιάζονται για τις συνέπειες ή χωρίς να τις υποψιάζονται καν. Μπορεί στην καθημερινή ζωή να μην εξελίσσονται τόσο τραγικά τα πράγματα,
όπως στην περίπτωση της Άννας, αλλά, όταν ο σκοπός μιας φάρσας είναι να νιώσει ο άλλος ντροπιασμένος, τρομοκρατημένος ή προσβεβλημένος, τότε είναι πράξη αντικοινωνική και απολίτιστη.
Η κατάληξη της Άννας αποτελεί την τραγική συνέπεια ενός παιδικού και στην ουσία αθώου αστείου αλλά και ένα παράδειγμα ενός υπερευαίσθητου και εύπιστου ανθρώπου, που έπεσε ισόβιο θύμα μιας αθώας «πλάκας». Πολλές φορές μερικοί άνθρωποι θέλοντας να «σκοτώσουν» την ώρα τους και την ανία τους ή να νιώσουν ανώτεροι από το διπλανό τους παίζουν με τις ευαισθησίες του ή σκαρώνουν κακόγουστες φάρσες εις βάρος του, χωρίς να νοιάζονται για τις συνέπειες ή χωρίς να τις υποψιάζονται καν. Μπορεί στην καθημερινή ζωή να μην εξελίσσονται τόσο τραγικά τα πράγματα,
όπως στην περίπτωση της Άννας, αλλά, όταν ο σκοπός μιας φάρσας είναι να νιώσει ο άλλος ντροπιασμένος, τρομοκρατημένος ή προσβεβλημένος, τότε είναι πράξη αντικοινωνική και απολίτιστη.
Επειδή, όταν είμαστε παιδιά, δεν μπορούμε πολλές φορές να προβλέψουμε τις αντιδράσεις και τα συναισθήματα του στόχου μιας φάρσας, οφείλουμε να τοποθετούμε τον εαυτό μας στη θέση του άλλου, πριν σχεδιάσουμε οτιδήποτε και να λαμβάνουμε υπόψη μας ότι η διαφορά του αστείου και της φάρσας είναι ότι το αστείο «συμπεριλαμβάνει» τον άλλον, έχει τη συναίνεσή του και τη συμμετοχή του επί ίσοις όροις.
————————————————————————————————————————
* Δες εδώ περισσότερα
*Γιά μια σύντομη επίσκεψη στην Καβάλα μπες εδώ: http://youtu.be/IQAA50TnLDI
————————————————————————————————————————
* Δες εδώ περισσότερα
*Γιά μια σύντομη επίσκεψη στην Καβάλα μπες εδώ: http://youtu.be/IQAA50TnLDI
Φεβ 13 2015
Οχι, δεν έχει πεθάνει ο έρωτας, Ρομπέρ Ντεσνός
Jason M. Peterson.
ΟΧΙ, ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΠΕΘΑΝΕΙ Ο ΕΡΩΤΑΣ
Όχι, δεν έχει πεθάνει ο έρωτας σε τούτη μέσα την καρδιά και σε τούτα
τα μάτια και σε τούτο το στόμα που εξάγγελνε αρχινισμένες κηδείες.
Ακούστε με, έχω καιρό βαρεθεί τα γραφικά τοπία και τα χρώματα
και της γοητείας τη χάρη.
Αγαπάω τον έρωτα, την τρυφερότητα αλλ’ όμως και την ωμότητά του.
Ο έρωτάς μου έχει ένα μόνο όνομα, ένα μόνο σχήμα.
Όλα περνάνε.
Στόματα στραγγίζονται σε τούτο εδώ το στόμα.
Ο έρωτάς μου έχει ένα μόνο όνομα, ένα μόνο σχήμα.
Κι αν μια μέρα συμβεί να το θυμηθείς
ω εσύ, σχήμα του έρωτά μου και όνομα,
μια μέρα στην ανοιχτή θάλασσα ανάμεσα Αμερική και Ευρώπη,κι ενώ η τελική αχτίδα του ήλιου θα στραφταλίζει στην πτυχωμένη
επιφάνεια των κυμάτων, ή μάλλον σε μια νύχτα με αναπάντεχη
μπόρα κάτω από ‘να δέντρο στην εξοχή, ή σ’ ένα γρήγορο
αυτοκίνητο μέσα
Έν’ ανοιξιάτικο πρωινό στο μπουλβάρ Μαλέρμπ,
μια μέρα βροχερή
με το χάραμα προτού πας να ξαπλώσεις,
τότε πες εσύ, διατάζω το καλόβολό σου φάντασμα, πες εσύ ότι εγώ ήμουν
ο μόνος που σ’ αγάπησε εκ των προτέρων και ότι είναι κρίμα που
ποτέ δεν το ‘μαθες.
Πες εσύ ότι δεν κάνει για ό,τι έχει πλέον γίνει να λυπόμαστε: ο Ρονσάρ
πριν από μένα και ο Μποντλέρ τραγούδησαν των γηραιών κυριών
τη θλίψη που πεθάναν έχοντας καταφρονήσει τον αγνό και
ακηλίδωτο έρωτα.
Εσύ, όταν θα ‘χεις πεθάνει,
θα ‘σαι όμορφη και εσαεί ποθητή.
Εγώ θα ‘χω ήδη πεθάνει και θα ‘μαι όλος κλεισμένος μες στ’ αθάνατο
σώμα σου, μες στην υπερθαύμαστή σου εικόνα αδιαλείπτως παρούσα
ανάμεσα στ’ ακατάπαυστα θαύματα της ζωής και της αιωνιότητας,
όμως αν ζούσα,
η φωνή σου και η εκφορά της, το βλέμμα σου και οι αχτίδες του,
το άρωμα το δικό σου και της κόμης σου και πλείστα όσα ακόμα θα ήσαν
εντός μου ζωντανά,
εντός μου, μέσα σ’ εμένα που δεν είμαι ούτε ο Ρονσάρ ούτε ο Μποντλέρ,
μέσα σ’ εμένα που είμαι απλώς ο Ρομπέρ Ντεσνός και που το να σε
γνωρίσει και να σ’ αγαπήσει
το άξιζε και με το παραπάνω.
Εγώ, ο Ρομπέρ Ντεσνός, λέω σ’ αγαπώ
και καθόλου δεν θέλω να συνδέσω άλλη αξία με τη μνήμη μου σε τούτα
εδώ τα αξιοκαταφρόνητα χώματα του πλανήτη γη.
μια μέρα στην ανοιχτή θάλασσα ανάμεσα Αμερική και Ευρώπη,κι ενώ η τελική αχτίδα του ήλιου θα στραφταλίζει στην πτυχωμένη
επιφάνεια των κυμάτων, ή μάλλον σε μια νύχτα με αναπάντεχη
μπόρα κάτω από ‘να δέντρο στην εξοχή, ή σ’ ένα γρήγορο
αυτοκίνητο μέσα
Έν’ ανοιξιάτικο πρωινό στο μπουλβάρ Μαλέρμπ,
μια μέρα βροχερή
με το χάραμα προτού πας να ξαπλώσεις,
τότε πες εσύ, διατάζω το καλόβολό σου φάντασμα, πες εσύ ότι εγώ ήμουν
ο μόνος που σ’ αγάπησε εκ των προτέρων και ότι είναι κρίμα που
ποτέ δεν το ‘μαθες.
Πες εσύ ότι δεν κάνει για ό,τι έχει πλέον γίνει να λυπόμαστε: ο Ρονσάρ
πριν από μένα και ο Μποντλέρ τραγούδησαν των γηραιών κυριών
τη θλίψη που πεθάναν έχοντας καταφρονήσει τον αγνό και
ακηλίδωτο έρωτα.
Εσύ, όταν θα ‘χεις πεθάνει,
θα ‘σαι όμορφη και εσαεί ποθητή.
Εγώ θα ‘χω ήδη πεθάνει και θα ‘μαι όλος κλεισμένος μες στ’ αθάνατο
σώμα σου, μες στην υπερθαύμαστή σου εικόνα αδιαλείπτως παρούσα
ανάμεσα στ’ ακατάπαυστα θαύματα της ζωής και της αιωνιότητας,
όμως αν ζούσα,
η φωνή σου και η εκφορά της, το βλέμμα σου και οι αχτίδες του,
το άρωμα το δικό σου και της κόμης σου και πλείστα όσα ακόμα θα ήσαν
εντός μου ζωντανά,
εντός μου, μέσα σ’ εμένα που δεν είμαι ούτε ο Ρονσάρ ούτε ο Μποντλέρ,
μέσα σ’ εμένα που είμαι απλώς ο Ρομπέρ Ντεσνός και που το να σε
γνωρίσει και να σ’ αγαπήσει
το άξιζε και με το παραπάνω.
Εγώ, ο Ρομπέρ Ντεσνός, λέω σ’ αγαπώ
και καθόλου δεν θέλω να συνδέσω άλλη αξία με τη μνήμη μου σε τούτα
εδώ τα αξιοκαταφρόνητα χώματα του πλανήτη γη.
(Ρομπέρ Ντεσνός, μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής¨)
Φεβ 13 2015
