Τα σύνορα της Ευρώπης ανά έτος από το 400π.Χ.


Τι να διαβάσω αυτή την Κυριακή για το Βυζάντιο; (προτάσεις για βιβλία Νο 2)

Το Βυζάντιο είχε τη δική του Ιστορία, podcast του Γυμνασίου Νέου Σκοπού

Υπεύθυνη Καθηγήτρια: Μαρία Κυριακίδου

Άσκηση Αναγνώρισης στους επιρρηματικούς προσδιορισμούς

Υπογραμμίστε τους επιρρηματικούς προσδιορισμούς και αναγνωρίστε το είδος τους:

Συνέχεια ανάγνωσης

Πλάτωνας “Animated…Φιλόσοφοι”

Βρέχει αλφάβητο!

Ένα όνομα, μια ιστορία, μια φορά.

Θα προτιμούσατε να λέγατε  την ίδια  άχαρη ιστορία εκατό φορές ἠ  μία και να ξεμπερδεύατε; Αν προτιμήσατε την πρώτη επιλογή, μη διαβάζετε παρακάτω. Αν κάνατε τη δεύτερη, ελάτε να σας πω.

Γεννιέσαι μια φορά. Χαρές, λουλούδια, κεράσματα στα μαιευτήρια, στα καφενεία, τηλέφωνα από τα μακρινά τα ξένα. Και μετά αρχίζει. Η  μάχη της μητέρας,  η  μητέρα των μαχών: Η μάχη για το όνομα

2.500 συζητήσεις  πάνω από ένα μωρό δύο τρακόσια.

– Πώς να την βγάλουμε;

– Βασιλική θα την βγάλουμε.– Συνέχεια ανάγνωσης

Τα καλά κορίτσια

Τα καλά κορίτσια
μένουν σε νοικιασμένο σπίτι
Ξοδεύουν μέχρι και την τελευταία τους δεκάρα
ν΄ αγοράσουν φτερούγες, πτερύγια ή μπουκάλες οξυγόνου
Αλλά πληρώνουν το νοίκι α-νε-λλι-πώς


Τα καλά κορίτσια
φοβούνται όταν νυχτώνει
Και το λένε
Κρατάνε πάντα ένα φωτάκι ανοιχτό
συνήθως ζωγραφισμένο
(για να το πάρουν μαζί τους, αν μετακομίσουν)
και το παράθυρο μισάνοιχτο
(για να είναι πάντα εντός του κόσμου)
Κι ένα ραδιόφωνο δίπλα στο μαξιλάρι
(ε, δεν θα μας επιβάλλετε και τους ήχους σας…)

Τα καλά κορίτσια
δεν σωπαίνουν
κι ας τα δεσμεύει το συμβόλαιο της μίσθωσης
χτυπάνε το χέρι στο τραπέζι
αν χρειαστεί
(στο κάτω- κάτω το πληρώνουν)
και ξέρουν
ότι είναι αδύνατον να πετύχεις μια θεαματική έξωση
κάποιας άστεγης εκ πεποιθήσεως

Βάνα Δουληγέρη

Χωρίς μπαχαρικά

Στο μικρό τραπέζι της κουζίνας σου,

οι  δανεικές καρέκλες,

ένα κρυστάλλινο ποτήρι πεισματάρικο

έξω έξω το έβαζες πάντα  στο ντουλάπι

και όμως δεν έπεσε ποτέ,

δύο ποτήρια δώρο απ΄ την ΒP

και άλλα σεμνά και  απαρατήρητα

«Εμένα μ΄ αρέσουν και να μου φέρετε άλλα, αυτά θα βγάζω.»


το ανθοδοχείο που απομακρύναμε όπως όπως,

για να χωρέσουν τα πιάτα

έβρισκε  ο καθένας τη θέση του

φίλος ή ξένος

καλεσμένος ή έκτακτος

θαμώνας ή επισκέπτης,

παιδί ή γέροντας,

ευγνώμων ή επιλήσμων

ορατός  ή  αόρατος

τα παιδιά σου ή τα παιδιά τους

«Δεν  το πέτυχα αυτή τη φορά, δεν ξέρω, φάτε και θα μου πείτε»

Μοιραία  το καταλάβαμε

«Εσύ πότε θα καθήσεις, επιτέλους, ρε μάνα;»

απ΄ την καρδιά σου μας  φίλευες.

Όσο κι αν προσπαθώ

«Μόνο αλάτι και πιπεράκι, α! και λίγη ρίγανη στο τέλος.

Τα  πολλά μπαχαρικά κρύβουν τα λάθη.

Κοίτα, όσο μπορείς, να μην κάνεις λάθη» 

τη σάλτσα του ψητού δεν  την πετυχαίνω

είναι πολύ το κονιάκ;

είναι λίγο;

μήπως δεν είμαι πάνω απ΄ το φαγητό, όσο πρέπει;

μήπως δεν είμαι κάτω απ΄ την αγάπη, όσο χρειάζεται;

Μήπως κοιτάω πολύ να μην κάνω λάθη;

Ξέρεις, ανήμερα της γιορτής μου, τρώω πάντα έξω.

Βρίσκω μια δικαιολογία που δεν χορταίνω.

Βάνα Δουληγέρη

«Άναψε πράσινο!»


Να  διασχίσεις το φανάρι πεζός

Είναι δύσκολη απόφαση

Μπορεί και μοιραία
Αν  είσαι γέροντας

Αν  είσαι παιδί

Αν  είσαι τυφλός

Αν  είσαι έγκυος

Αν  είναι απέναντι καταμεσήμερος ο ήλιος

Αν  είναι απέναντι φίλος παλιός που σε παίδευσε

Αν  είναι λίγα μέτρα από το σπίτι της χαμένης σου αγάπης

Αν  είναι  ώρα πολλή που περιμένεις και αποξεχάστηκες

Αν  είσαι  τελευταίος στη σειρά από ένα τσούρμο τουρίστες

Αν είσαι πρώτος από  δραπέτες
Μην λες πως είναι απλά τα πράγματα
Να  διασχίσεις το φανάρι πεζός

Είναι δύσκολη απόφαση

Αν πάσχεις από  ναυτία αποχωρισμού

αστάθεια αιθουσαίου νεύρου

φοβία παρέλασης

μνήμη ακεραιότητας
Ακόμη κι ένα ασημόχαρτο σοκολάτας  

μπορεί να σε ξαπλώσει κάτω την πιο ακατάλληλη στιγμή

ή  καμιά σκέψη να ξαστοχήσει πάνω σου  από το πουθενά

ή  μια διαταγή «Επιτόπιου Χορού»  από  μεγάφωνα να σε καθηλώσει

ή  ένας έρωτας – φου!-  να σου παρασύρει την ομπρέλα
Μην συγκρίνεις  το ψυγείο μου με το ντουλάπι σου

Την περιουσία μου με τα  πεταμένα σου

Τις διαβάσεις μου   με τα διαβάσματά σου

Και προπαντός μην μου απαντάς  με παροιμίες

Είναι αντικανονική προσπέραση και κινδυνεύουν  να χαθούν και αθώοι

Να  διασχίσεις το φανάρι πεζός Είναι δύσκολη απόφαση Μπορεί και μοιραία

Μην λες πως είναι απλά τα πράγματα

Αν δεν θες να γίνουμε από δυο χωριά  

Ένα μισοφόρι τύψης  τό ‘χουν κι οι άγιοι  καλού κακού

Μην τύχει και ξημερώσει  μέρα που δεν τους  μοιάζει  πια κανείς

Μην λες πως είναι απλά τα πράγματα

Εκτός κι αν είσαι ένα απ΄ αυτά.                                           Βάνα Δουληγέρη  27-7-15

Φόρτωση περισσότερων

This site is protected by wp-copyrightpro.com