ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΡΩΙ

Ξύπνησα

νωρίτερα πολύ απ’ το Αναμενόμενο

και επί ώρες αργοκίνητες αιωριζόμουν

πάνω απ’ το ψυχοφθόρο πάλι χάσμα

μεταξύ της προσμονής και άφιξής σου

έτριψα ευλαβικά τα στερεότυπα

πρωτάκουστο να σε δεξιωθεί

το τίποτα καινούριο

επάνδρωσα μ’ ατμό

των φλιτζανιών το αντίκρυ

και σε κοινό πιατάκι αποτόλμησα

δυο πινελιές απ’ το γλυκό

εκείνο του ενός και μόνον

κουταλιού

– εν εφεδρεία

το γλυκύτατο του μαχαιριού.

Αλλά

η ετοιμότης σου αρρώστησε.

Εισήχθη σε εντατική αμφιβολία

το αβίαστον.

(Παναγιώτης Μπενέας, προδημοσίευση από τη νέα ανέκδοτη Ποιητική Συλλογή)

Κάθησε εκεί πρόσεχε 

μη χύσεις το γάλα σου.

Μαμά γιατί το γάλα είναι άσπρο

πότε θα μου πάρεις ένα ποδήλατο

πού πάει ο ήλιος όταν δύσει

ποιος ανάβει τα άστρα

πεθαίνουν οι κούκλες;

Τι θα πει φωτόνια

υπάρχει στ’ αλήθεια η φεγγαρόλουστη

τι είναι τα χάπια της ευτυχίας

πού είναι το τόπι μου

ποιος έμαθε τα πουλιά να τραγουδούν

πότε παντρεύονται τα μερμήγκια

γιατί μετά το καλοκαίρι έρχεται ο χειμώνας

τι θα πει κρίσιμη ηλικία

ποιος γέννησε το Θεό

γιατί πεθαίνουμε

μιλάνε τα ψάρια;

Γιατί η Κοκκινοσκουφίτσα πήγε στο δάσος

αφού ήξερε πως ήταν εκεί ο λύκος

τι θα πει βόμβα μεγατόνων

γερνάνε οι άγγελοι;

Γιατί να μην έχουμε και μεις φτερά

πώς γίνεται η πλύση εγκεφάλου

τι χρειάζονται οι μύγες

θα με ξεχάσεις όταν πεθάνεις;

Πότε θα πάμε ταξίδι στο φεγγάρι

σ’ αρέσουν τα ροδάκινα

πού βρίσκεται το αθάνατο νερό

Γιατί έκανες «αχ»

κάθε πότε γίνονται οι πόλεμοι

τις φοβάσαι τις κατσαρίδες

οι κουτοί πάνε στον Παράδεισο

πού είναι ο Παράδεισος

-γιατί δεν μου απαντάς;

Μαμά όταν μιλάει κανείς πολύ

τελειώνει κάποτε η φωνή του;

Το υπερφίαλο λάθος

Ήταν κάποτε ένα λάθος
Τόσο αστείο τόσο μικρό
Που είδηση δε θα τό ’παιρνε κανείς

Το ίδιο δεν ήθελε τον εαυτό του
Ούτε να τον βλέπει ούτε να τον ακούει

Και τι δεν σοφίστηκε
Μπας κι αποδείξει
Πως κατά βάθος δεν υπάρχει

Σοφίστηκε τον χώρο
Για να βολέψει μέσα του τις αποδείξεις
Και τον χρόνο για να του φυλάει τις αποδείξεις
Και τον κόσμο για να του κοιτάει τις αποδείξεις

Όλα όσα σοφίστηκε
Δεν ήταν ούτε τόσο αστεία
Ούτε και τόσο μικρά
Αλλά φυσικά ήταν λάθος

Αν μπορούσε να γίνει κι αλλιώς

Μετάφραση: Έλλη Σκοπετέα, Ποιήματα, Βάσκο Πόπα,Εκδόσεις Κέδρος, 1979

Πηγή